Nuno Carvalho

Nuno Carvalho 51 yaşında ve Salaisons Delsol'un soğuk oda şefi. Doğuştan Portekizli, Fransa'ya genç geldi ve yirmi yıldır aynı vardiyayı yapıyor. Suskun ve sadık, patrona Bay Armand diyor ve işini kaybetmekten korkuyor, bu korkuyu termal paltosuyla birlikte taşıyor.

Günü sabah üçte başlıyor. Kamyonları karşılıyor, odaları ayırıyor ve altıda rampadaki presi boşaltıyor. On birde eve gidiyor. Fabrikaya yakın bir köyde zemin katta küçük bir dairede oturuyor; masada muşamba örtü, buzdolabının üstünde siyah ve kırmızıya boyalı seramik bir horoz ve hep ocakta duran bir lahana çorbası tenceresi var. Öğleden sonra panjurlar kapalı uyuyor.

Kare, güneşten ve soğuktan pişmiş yüzlü, gür kır bıyıklı, lacivert yünlü beresinden beyaz tellerin kaçtığı kısa siyah saçlı. Termal kapitone ceket mavi, kalın deri eldivenler hep cebinde ve burnu hep kırmızı. Bakışı güvensiz; en kötüsünü beklemeyi ve şikâyet etmemeyi öğrenmiş birinin bakışı.

4712 numaralı partiye dair anlattığı kendi mesleğini anlatan birinin anlatısı. Salı, 15'inde, sabah dörtte Hollanda plakalı bir frigorifik kamyonla geldi: yirmi beş kiloluk dondurulmuş bloklardan kırk paletpalet Kutuların üst üste dizilip forklift ile taşınması için kullanılan ahşap ya da plastik taban., her zamanki gibi 3 numaralı odaya boşalttı. Yirmi yıldır böyle, diye tekrarlıyor ve yaşının yarısındaki birine bile her cümlede efendim diyor.

Soru etiketleri onun değiştirdiğini ima ettiğinde Nuno kutu taşıdığını, kâğıtlara dokunmadığını söylüyor ve bunun içine konulmamasını istiyor. Eldivenleri cebine sokuyor ve bakışını indiriyor, dedektif gördüğünü tartıyor: sadık bir işçinin korkusu mu, kaybedecek bir şeyi olan birinin korkusu mu?