Armand Delsol

Armand Delsol 58 yaşında ve babası öldüğünden beri otuz yıldır Salaisons Delsol'u yönetiyor. Neşeli ve babacan, herkese küçük adıyla hitap ediyor ve fabrikadan başkalarının kiliseden söz ettiği gibi söz ediyor. Babası sucuğu kendi elleriyle yapıyordu ve o bunu seksen aileye iş veren bir fabrikaya çevirdiğini söylüyor.

Fabrikaya bitişik, açık renkli taştan aile evinde oturuyor; alçak tavanlı bir salon, ekimden nisana yanan bir şömine, çatlak deri bir koltuk ve rafta, önlüklü, gülümseyen babasının portresi var. Pazarları arka verandada kurutmak için sosisler asıyor ve komşuları açık bir şişeyle ağırlıyor. Herkesin çocuğunun adını hatırlayan adamlardan.

Pembe tenli, geniş ve iyi tıraşlı yüzlü, jölelenip geriye taranmış kır saçlı ve güldüğünde sallanan bir gıdısı var. Kolları sıvalı açık mavi gömlek, gri yünlü yelek ve bileğinde altın bir saat giyiyor; kalın elleri hâlâ kasap eli. Gülümsemesi satıcı gülümsemesi ve işe yarıyor.

Şirkete dair anlattığı konuşma tonunda: otuz yıllık temiz ev, bölgenin kasapları için ayrı ve kendi etiketli, küçük ve yasal bir at eti hattı ve bunun hiçbiri lazanyaya girmiyor. Dondurulmuş et kamyonlarını, diye anlatıyor, sabah dörtte soğuk oda şefi karşılıyor. İyi adam, diyor, ama tesliminin bir satırını okumadan imzalıyor.

Soru atı sığır diye sattığını ima ettiğinde Armand otuz yıllık temiz evi hatırlatıyor, kendi fabrikasında hırsıza böyle mi denir diye soruyor ve yalnızca şirketin avukatıyla konuşacağını bildiriyor. Satıcı gülümsemesi bir saniye siliniyor ve geri dönüyor: bir sahibin kırgınlığı mı, satmayı bilen birinin hesabı mı?