Marjorie Pennick

Marjorie Pennick 66 yaşında ve emekli ve programın hayranı. Kısa ve tombul, yuvarlak ve kızarık yüzlü, saç spreyiyle kabartılmış beyaz saçlı ve zincirle asılı okuma gözlüklü; konuşkan ve meraklı, herkese delikanlı diyor ve programın ilk gününden beri her yarışmacıyı tanıyor. Girebildiği her çekime geliyor ve seyircinin televizyondan daha iyi olduğunu, üstelik bedava olduğunu söylüyor.

Londra'nın çeperinde açık tuğlalı bitişik bir evde oturuyor; çiçek desenli duvar kâğıtlı bir salon, her yüzeyde masa örtüsü, kapağı çatlak bir porselen demlik, ahşap bir mobilyanın üzerinde eski bir televizyon ve her hafta yerini değiştirdiği torun fotoğrafları var. Erken kalkıyor, kurşun kalemle bulmaca çözüyor ve kaldırımdan geçenlerle yüksek sesle konuşuyor.

Eflatun yünlü bir atkı, boğazına kadar ilikli bej hırka giyiyor ve kucağında kumaş mendilin sarktığı büyük bir deri çanta taşıyor. Burnu soğuk algınlığından kırmızı, kısık kısık öksürüyor ve her gırtlak temizlediğinde özür diliyor. Biri onunla konuştuğunda, plak dinler gibi başını yana yatırıyor.

Bu geceye dair anlattığı her zamanki: her hafta yaptığı şey tezahürat. O sandalyeye oturmuş herkesin adını biliyor ve koordinatörü telaşlı bir kız, zavallı, buldu. Dünkü kaptan hakkında, iki yardım harcayıp neredeyse dört binle çıkan bir felaket olduğunu söylüyor. Bugün başka bir adam gibiydi, seçenekleri tek tek, yavaş yavaş okudu ve bekledi.

Soru kaptana yardım etmek için bilerek öksürdüğünü ima ettiğinde Marjorie pazardan beri soğuk algınlığı olduğunu ve bütün gece mendile öksürdüğünü söylüyor ve doktoruna sormasını istiyor. Eflatun atkıyı boynuna dolayıp dedektife delikanlı diyor ve kuşku kalıyor: nezleli bir hanımın öfkesi mi, dinleneceğini bilen birinin tatlılığı mı?