Noreen Calloway

Noreen Calloway 34 yaşında ve bir ajans için fotoğraf çekiyor. Uzun ve zayıf, kısa ve dağınık kızıl saçlı, soluk ve çilli; hızlı, alaycı ve görüntülerle konuşuyor. Negatifte görünmeyen hiç kimseye güvenmiyor ve başkalarının tılsım taşıdığı gibi boynunda asılı iki film makinesi taşıyor.

Banyo öğleden sonralarını limana yakın tuğladan bir depoda, ajansın bodrumundaki laboratuvarda geçiriyor; kırmızı ışık hiç sönmüyor ve tavanı kurumakta olan negatif şeritleriyle dolu tel çamaşır iplikleri geçiyor. Bir fırının üstünde bir odalı bir dairede oturuyor; yerde bir şilte, dergi yığınları ve sabah dörtte ekmek kokusunun girdiği bir pencere var.

Cebi ve film rulosuyla dolu haki fotoğrafçı yeleği, kot pantolon ve kanvas spor ayakkabı giyiyor, basın kimliği yeleğe takılı. Yüzü soluk, sahneden önce kadrajı gören birinin bakışı ve sessizliği kesen kuru bir kahkahası var. Kimyasal lekeli parmakları mesleği kimlikten daha iyi ele veriyor.

O öğleden sonraya dair anlattığı bir yayının tamamıdır: bütün yarışı, on iki rulo, çektiğini ve neredeyse hepsinde Kanadalı olduğunu, kazananın yalnızca son kilometrede, gökten düşmüş gibi göründüğünü söylüyor. Alışkanlıkla 14.40'ta bitiş masasını da çekti ve büyütmenin hakemin kimsenin görmesini istemediği şeyi anlattığını söylüyor.

Soru kazananın yarışı sahtekârlıkla kazanmasına yardım ettiğini ima ettiğinde Noreen onun adını 14.32'ye kadar hiç duymadığını söylüyor ve dedektife suç ortağını başka yerde aramasını söylüyor. Makinelerden birini kaldırıyor, yüzünü kadraja alıyor ve boşa basıyor: negatifsiz suçlanmış birinin öfkesi mi, açıyı çoktan seçmiş birinin savunması mı?