Dalton Reese

Dalton Reese 58 yaşında ve otuz yıldır Boston maratonunu zamanlıyor. Bitiş masasının hakemi ve zaman tutucusu; kısa boylu, göbekli, güneşten kızarmış yüzlü ve gür kır bıyıklı, yönetmelikten kutsal bir tapu senedinden söz eder gibi söz ediyor. Huysuz ve metodik, o şeritte insanların bayıldığını, kustuğunu ve ağladığını gördüğünü, ama hiç kimseyi birincinin geldiği gibi gelirken görmediğini söylüyor.

Boston'un kuzeyinde bir banliyöde tuğladan bir evde, küçük bir bahçeyle ve eski kronometreleri sıra sıra, her biri kendi bakım listesiyle sakladığı bir bodrumla oturuyor. Çalışma odasının duvarında çerçeveli bitiş şeritleri koleksiyonu duruyor. Yıllardır aynı sandviçi yiyor ve mutfak radyosuyla hayatı tartışıyor.

Atletizm federasyonunun beyaz şapkasını, koltuk altları çabuk terleyen lacivert polo tişörtü, metal çerçeveli gözlüğü ve boynunda asılı iki kronometreyi takıyor, kolunun altında hep tutanak panosu. Düşünürken kronometrelerle oynuyor ve kişiye değil saate bakarak konuşuyor. Herkes ona Bay Reese diyor, yaşlılar bile.

O öğleden sonraya dair anlattığı görev yerinden ayrılmamış birinin anlatısı: kazanan çizgiyi geçerken termal örtüyü omuzlarına koydu ve sahnenin geri kalanını elinde kronometreyle masanın yanında ayakta izledi. Günü unutamayacak kadar tuhaf buluyor ve kronometre yalan söylemez, dedektif, diye tekrarlıyor. İnsanlar söyler.

Soru kazananın zamanını tahrif ettiğini ima ettiğinde Dalton otuz yıllık federasyonu hatırlatıyor ve kimsenin onu kendi masasında sahtekâr diye çağırmadığını söylüyor. İki kronometreyi bir hayvanı korur gibi göğsüne bastırıyor ve bunun hakemin gururu mu, saatin açılmasını istemeyen birinin uyarısı mı olduğu bilinmiyor.