Ruth Adler

Ruth Adler 47 yaşında ve yirmi altı yıldır pırlantapırlanta Brilyan kesimle işlenmiş, çok yüzeyli ve parlak elmas. işliyor, hepsi Anvers'teki aynı binanın üçüncü katında. Şehrin Yahudi mahallesinde, elmas işçilerinin kızı ve torunu olarak doğdu, bir taşı okumayı bir kitabı okumayı öğrenmeden önce öğrendi. Babasının onu dokuz yaşında atölyeye, biri acele ettiğinde neler olduğunu görsün diye götürdüğünü ve o gürültüyü hiç unutmadığını söylüyor.

Merkez istasyonun yakınında, bir çikolata dükkânının üstünde, yüksek pencereli, fazlasıyla bitkili ve gemoloji dergilerinin üstünde uyuyan gri bir kedisi olan aydınlık bir dairede oturuyor. Ayakta yemek yiyor, klasik müzik radyosu dinliyor ve çekmecesinde hayatı boyunca kullandığı büyüteçleri saklıyor: hepsi temiz, hepsi tarih etiketli. Ev nane çayı ve keçe bezi kokuyor.

Kestane rengi saçları alçak bir topuzda toplu, ondan hep tutamlar kaçıyor; açık tenli yüzünde çiller, kısa tırnaklarında lavaboda bile çıkmayan ince bir toz var. Gri bluzunun üstüne kahverengi deri önlük giyiyor, boynunda bir iple asılı kuyumcu büyüteci taşıyor. Kuru, gözlemci biri: taşlardan sevgiyle, insanlardan ironiyle söz ediyor ve karşısındaki cümlesini bitirmeden önce kendi cümlesini bitirmeye alışkın.

Hafta sonuna dair anlattığı kısa ve süs kabul etmiyor: cuma akşamı altıda atölyeyi kapattı ve eve gitti. Daha fazlasını soran olursa eklemesi gereken bir şey olmadığını ve zamanının para ettiğini söylüyor. Para lafı açılınca, müşterilerinden başka kimsenin ona ödeme yapmadığını hatırlatıyor.

Ruth, kapanışa yakın katlarda dolaşanlar hakkında bütün binanın neler konuştuğunu biliyor. Dedektif üstüne gittikçe sesi daha da kuruyor ve konuşmanın orada bittiğini bildiriyor. Bedavaya soru soranlardan şüphelenen bir profesyonelin çekingenliği olabilir. Bir başka kelimeyi harcamamak için her sözcüğünü seçen biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.