Maarten Claes

Maarten Claes 54 yaşında ve bunun otuz biri Anvers'teki aynı elmas binasının içinde geçti: önce temizlik yardımcısı, sonra bekçi, en sonunda bodrumun güvenlik şefi oldu, unvanı ağzına alırken pek heyecan duymuyor. Göçmen ve atölye semti Borgerhout'ta, bir liman hamalının oğlu olarak doğdu. Hiç yakından bir taş görmedi, yalnızca onları saklayan kutuları gördü.

Büyüdüğü sokakta, karısı ve postacıya havlayıp başkasına havlamayan yaşlı bir köpekle birlikte, bitişik nizam bir tuğla evde oturuyor. Mutfakta çıtırdayan bir ocak, hep sıcak duran bir filtre kahve makinesi ve kapının yanına çivilenmiş şehrin futbol kulübünün takvimi var. Gündüz uyuyor, öğleden sonra dörtte kalkıyor ve evin herkesi çıplak ayakla yürümeyi öğrendi.

Ağır yapılı, geniş yüzlü, gözaltları çökük ve gür kır bıyıklı bir adam. Her soruda sanki yeni uyandırılmış gibi gözlerini ovuşturuyor. Omzunda rozeti olan lacivert güvenlik üniformasını giyiyor, öğle yemeğini kulübedeki mikrodalgada ısıttığı teneke bir yemek kabında taşıyor. Yavaş ve kısa cümlelerle konuşuyor, çok konuşanlara az güveniyor.

Hafta sonuna dair anlattığı bir satıra sığıyor: pazar gecesi bodruma iki kez indi, gece yarısı ve sabaha karşı, alarm panosu da boyunca yeşildi: ısı, ışık ve manyetik sensör. Zırhlı kapıyı gördüğünde kapalıydı, diyor ve otuz bir yıllık hizmetinden kimsenin şüphe etmeye hakkı olmadığını söylüyor.

Dedektif üzerine gittiğinde yorgunluk siliniyor, geriye az kazanıp vicdanı rahat uyuyan birinin öfkesi kalıyor. Suçlanan yaşlı bir bekçinin dürüst kırgınlığı olabilir. Gecesinin, tekrarladığı cümle kadar basit geçmediğini bilen birinin savunması da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.