Enzo Moretti

Enzo Moretti 51 yaşında ve otuz yıldır Torino ile Anvers arasında taş satıyor, bir elinde valiz, öbüründe gülümseme. Torino'da, ona bir mücevheri asla tezgâh ışığında değil gün ışığında incelemeyi öğreten bir mahalle kuyumcusunun oğlu olarak doğdu. 21 yaşında Belçika'ya gitti, geri döndü, yeniden gitti ve bugün hangi şehirde daha iyi uyuduğunu artık bilmediğini söylüyor.

Anvers'te istasyonun yakınında, ağır perdeli, aşınmış halılı eski bir otel odasında kalıyor; gittiği her yere valizinde taşıdığı küçük bir alüminyum İtalyan cezvesi var. Sabahları kahvesini kendisi yapıyor ve yakınında kim varsa ona ikram ediyor. İtalya'da kahvesiz bir adamın terbiyesiz bir adam olduğunu söylüyor. Milano'daki oğlundan ve Torino'daki iki kızından söz ediyor ve kimse istemeden fotoğrafları gösteriyor.

Siyah saçlarını geriye taramış, şakaklarında kır teller var; kısa, özenle kesilmiş sakalı ve ince kesim lacivert bir takımı, kravatsız beyaz bir gömleği var. Alçak sesle konuşuyor, İtalyanca sözcükler karıştırıyor ve herhangi bir şeye cevap vermeden önce dedektifi överiyor, uzun zamandır pazarlık yapan birinin sabrıyla. Karşısındakine sık sık "caro" diyor ve adını bir konuşmada üç kez tekrarlıyor.

Hafta sonuna dair anlattığı basit: Torino'da karısı ve kızlarıyla geçirdi ve soygunu istasyonda öğrendiğinde herkes gibi şaşkınlığa uğrayarak bu sabah trenle döndü. Binada neredeyse iki yıldır bir ofisi olduğunu söylüyor, çünkü Anvers taşların kalbi ve doğru ritimde atmak isteyen kalbin yakınında yaşamalı.

Taşların nerede olduğunu sorun, bilseydi kendi taşlarını saymakla meşgul olurdu, diye cevap veriyor. Kendi şanssızlığına gülmeye alışmış bir tüccarın mizahı olabilir. Her zaman hazır bir lafı olan birinin cazibesi de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.