Casimir Wollner

Casimir Wollner 58 yaşında ve hayatının neredeyse tamamını masalara servis yaparak geçirdi. Nehir kıyısı bir Alman kentinde, bir fırıncının oğlu olarak doğdu ve on beşinde bir kaplıca otelinde tepsi taşıyordu. Genç yaşta denizi aştı, kentte üç lokantada çalıştı ve on altı yıldır, açılışından beri, köşkün terasında. Müşterilerin yarısının adını, öbür yarısının sevdiği yemeği bildiğini söylüyor.

Nehre yakın bir pansiyon odasında yaşıyor; dar bir yatak ve fırına bakan bir pencere var. Beşte kalkar, ayakkabılarını boyar ve kahveden önce fraklarını ütüler. Kentte ailesi yok. Almanya'da kalan bir kız kardeşine ayda bir mektup yazar ve onun cevaplarını bir puro kutusunda iple bağlı saklar.

Uzun ve zayıf, beyaz saçları geriye taranmış ve düzeltilmiş beyaz bıyıklı, yüzü uzun ve ciddi. Siyah frak, beyaz kravat giyiyor ve vücudunun parçasıymış gibi ön koluna katlı bir peçete asılı. Yavaş, törenle konuşur ve siparişi yanlış almak istemeyen biri gibi her kelimeyi özenle seçer. İyi yapılmış bir hizmetin bir saygı biçimi olduğunu erken öğrenmiş birinin vakarı var.

Doktoru beklerken mimarın yakasını gevşeten ve yeleğinden bir kadın yazısıyla, yalnızca D harfiyle imzalı bir notun düştüğünü gören oydu. Polis için sakladı. Her gece tam 23.00'te elektrikçinin teras ışıklarını kırk saniye boyunca, yalnızca kızların fenerleri, davul ve havai fişeklerle söndürdüğünü açıklayan da o. Öğleden sonra aldığı işten çıkarma haberine dair yalnızca işinin bile geri gelmeyeceğini söylüyor.

Casimir, kovulmuş ve patronun masasının yakınında bulunmuş bir adamın sebebi varmış gibi göründüğünü biliyor. Bu, on altı yılı bir eve vermiş bir profesyonelin yaralı gururu olabilir. Öfkesini peçetesini sakladığı zarafetle saklayan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.