Horace Wimbley

Horace Wimbley 48 yaşında ve Sussex'te avukat ama kendini önce koleksiyoncu olarak tanıtıyor. Dolgun, yuvarlak ve kızarık yüzlü, uçları kıvrık gür kestane bıyıklı ve tepesi kel; bilimden bir çocuk coşkusuyla, kendisinden kimsenin inanmadığı sahte bir alçakgönüllülükle söz ediyor. Brackenmoor kafatasını bulan o ve bunu pazar gezintisi anlatır gibi anlatıyor.

Yirmi yıldır Roma sikkeleri ve eski nal topluyor ve bunları bir kır evinin oturma odasında sergiliyor: kadife kaplı sığ çekmeceli camlı bir dolap, boyuna göre ahşap duvara asılı nallar, derin bir koltuk ve elma ağacı odunuyla beslediği bir şömine. Pazarlarını sikkeleri yumuşak bir fırçayla temizleyerek ve yüksek sesle kendi kendine konuşarak geçiriyor.

Yelekli kahverengi tüvit bir takım elbise giyiyor, karnından geçen altın cep saati zinciri var ve melon şapkasınımelon şapka Yuvarlak, sert, kısa kenarlı siyah şapka; geçmişte İngiliz beyefendilerinin giydiği şapka türü. her zaman elinde taşıyor, konuşurken kenarından çeviriyor. İki eliyle selamlıyor, herkese sevgili dostum diyor ve bir soru başlamadan cevaplamaya başlıyor.

Buluntuya dair anlattığı bir şans eseri: ocak işçileri eski bir tencere sandıkları bir şeyi kırdı ve o kemiği uzaktan tanıdı. Yarın akşamki Jeoloji Cemiyeti'nden İngiliz biliminin Sussex'e bakmasını bekliyor. Yirmi yıl o insanlara buluntu gönderdi, diyor, ve kapıdan öteye geçirmediler. Yarın adı salona giriyor.

Soru kafatasını uydurduğunu ima ettiğinde Horace sözcüğü gözleri açılarak tekrarlıyor, yirmi beş yıldır avukat olduğunu hatırlatıyor ve ortağı olmadan başka bir şey söylemeyeceğini bildiriyor. Şapkayı kenarından çeviriyor, tam bir tur, ve dedektif hareketi tartıyor: itibarlı bir adamın alınganlığı mı, zaman kazanan birinin dönüşleri mi?