Guo Weiming

Guo Weiming 52 yaşında ve hayatını bir tuvalin kıyısında geçirmiş birinin elleri var. Çin'in Wuhan kentinde, bir hat öğretmeniyle bir tekstil fabrikası işçisinin oğlu olarak doğdu ve 29 yaşında güzel sanatlar diploması ve az İngilizceyle New York'a geldi. Alçak sesle konuşuyor, kelimeleri bir renk karıştırır gibi seçiyor ve karşı çıkmadan önce özür diliyor.

Karısı ve ergen bir kızıyla mütevazı bir evde yaşıyor, arka kısmı atölye olarak kullanıyor: ince testerelerle, varak altınlarla, samur kılı fırçalarla ve onarım bekleyen eski çerçevelerle dolu uzun bir tezgâh. Karısının uzaktan bile aldığını söylediği tavşan tutkalı kokusu var. Geceleri, neredeyse sessizce, klasik müziğe ayarlı eski bir radyoyla ve sesi en kısık halde çalışıyor.

Yüzü zayıf, yana taranmış siyah saçlarında beyaz teller, ince metal çerçeveli gözlüğü ve çekingen, yorgun bir ifadesi var. Boyayla lekelenmiş bir branda önlüğün altına gri bir kazak giyiyor ve tırnaklarında hiçbir sabunun çıkaramadığı kuru boya var. Biri onu övdüğünde yere bakıyor. Biri sözünü kestiğinde konuşmayı bırakıp bekliyor.

Galeri için iki yıldır serbest çalışan olarak çerçeveleri ve tuval arkalarını onardığını, sabahları da Pratt'te resim dersi verdiğini söylüyor. O öğleden sonra yalnızca meşe bir çerçeve teslim etmeye gelmiş. Numara 11 hakkında, yalnızca çerçeveyi, 2009'da bir sergiden önce onardığını ve tuvale hiç dokunmadığını, çünkü bunun evin kuralı olduğunu söylüyor. Kraklejin fazla güzel olduğunu düşündü, hepsi bu.

Guo koridordaki bağırışı duydu ve pigmentin pek yalan söylemediğini belirtiyor. Dedektif ona sahtekâr dediğinde, sesi ilk kez yükseliyor: saati yirmi dolara çerçeve onarıyor, sahtekârın ise plajda evi olur. Sorudan alınan mütevazı bir adamın utancı olabilir. Boya hakkında söylediğinden fazlasını bilen biri de olabilir. Hangisi olduğuna dedektif karar vermek zorunda.