Delphine Aubry

Delphine Aubry 62 yaşında ve otuz yılını Haverford & Oğulları Galerisi'nde geçirdi; orada sekreter olarak başladı, müdür olarak bitirdi. Lyon'da bir Latince öğretmeniyle bir moda atölyesi terzisinin kızı olarak doğdu ve 24 yaşında sanat tarihi bursu ve hiçbir zaman kaybetmek istemediği bir aksanla New York'a geldi. Tablolardan akrabalarından söz eder gibi söz ediyor: her birinin mizacını biliyor.

Upper East Side'da, yüksek tavanlı eski bir dairede yaşıyor; tavana kadar sergi kataloglarıyla dolu raflar, pencere kenarında eskimiş deri bir koltuk ve hep hazır bir demlik. Galeriye herkesten önce geliyor ve herkesten sonra çıkıyor. Yüz elli sekiz yıldır var olan bir evin belli bir törensellik gerektirdiğini söylüyor ve galeri için ev kelimesini, başkalarının kendi ailesi için kullandığı gibi kullanıyor.

Kısa, iyi kesilmiş gri saçları, çok dik bir duruşu ve hiç kırışmayan siyah, terzi işi bir döpiyesi var. Boynunda bir inci kolye ve kaplumbağa çerçeveli gözlüğünü tutan ince bir zincir. Zarif ve gururlu, her kelimeyi tartıyor ama bir banka başkanının bir tablo karşısında ağladığı güne dair bir anekdota direnemiyor.

Galeri 1853'te açıldı ve müzelere ve banka başkanlarına satış yapıyor. Delphine, bugün öğleden sonraya kadar o kapıdan çıkan bir tablodan kimsenin şüphe etmediğini söylüyor. Numara 11'in tablosunun, 1999'dan beri pek çoğu gibi, Mireya aracılığıyla geldiğini ve Sebastian Wexley'nin onun için 2007'de on beş milyon ödediğini anlatıyor. Alıcı raporla içeri girdikten kırk dakika sonra yönetim kepenkleri indirdi.

Delphine, adının her sertifikada olduğunu biliyor. Dedektif bilerek sahte satıp satmadığını sorduğunda, tablolardan birini kendi salonu için aldığını söylüyor. Hayatını eve savunarak geçirmiş birinin yaralanmış onuru olabilir. Elinden geçenlere bakmamak için itibarına tutunan biri de olabilir. Hangisi olduğuna dedektif karar vermek zorunda.