Margot Kell

Margot Kell 44 yaşında ve başka bir yüze ihtiyacı olanlar için yüz yapıyor. Brixton'da bir kuaför ile bir elektrikçinin kızı olarak doğdu ve annesinin saç kurutma makinesi ile babasının sigorta kutuları arasında büyüdü; bunun ona sabır hakkında her şeyi, para hakkında az şey öğrettiğini söylüyor. Londra'da tiyatro makyajı okudu, film stüdyolarında on iki yıl çalıştı ve beş yıldır Soho'da dar bir iki katlı evde, kabul ettiğinden fazla siparişi reddettiği kendi atölyesine sahip.

Atölye bir plak dükkânının üstündeki birinci katı kaplıyor ve teslim tarihi sıkışık haftalarda aynı anda hem atölye, hem mutfak, hem yatak odası. Rafta sıra sıra köpük kafalar, renk sırasına göre pigment kavanozları, duvarda asılı alçı kalıplar ve bir kat ile diğeri arasında kestirdiği peruk tüyleriyle dolu bir kanepe var. Camden'de neredeyse hiç görmediği bir dairede oturuyor. Gün boyu şekersiz siyah çay içiyor ve bütün fincanları evin her yerinde unutuyor.

Kızıl saçları iki fırça saplanmış gevşek bir topuzda, yüzü çiller dolu ve uyurken bile silmediği belirgin bir siyah göz çizgisi var. Ten rengi boyayla lekelenmiş siyah bir iş önlüğü giyiyor ve her parmağında jest yaptıkça kavanozlara çarpıp şıngırdayan gümüş yüzükler takıyor. Yüksek sesle konuşuyor, daha yüksek sesle gülüyor ve kendi sanatını heykel gibi ele alıyor: biri işine kostüm derse, cevap vermeden önce uzun bir saniye ona bakıyor.

Soygun perşembesine dair anlattığı mesleki: sabah 8'den öğlene kadar iki bütün yüz, burun, çene, elmacık kemikleri, ten rengi ve perukla. Müşteri iki gün önce telefonla randevu aldı, bir klip için olduğunu söyledi ve 13.15'te nakit ödemeye geldi. Sonra akşam televizyonu açtı, haberleri gördü ve kapattı. Maske ile geçinen biri için o siparişte tuhaf bir şey olmadığını ve kimsenin marangoza sandalyenin ne işe yaradığını sormadığını söylüyor.

Margot, işinin tam olarak bir yüzü tanınamaz kıldığını ve bunun onu rahatsız bir yere koyduğunu biliyor. Dedektif makyajsız iki adamı tanıyıp tanıyamayacağını sorduğunda hızlı konuşuyor, yüzükleriyle oynuyor ve sıradan iki adam olduklarında ısrar ediyor. Kendisinden istenileni yapmış bir sanatçının açık sözlülüğü olabilir. Sessiz kalmamak için fazla konuşan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.