Otis Fairbanks

Otis Fairbanks 63 yaşında ve otuz bir yıldır kargo kapısının bekçisi olarak çalışıyor. Alabama'da Birmingham'da bir demiryolcunun oğlu olarak doğdu ve iş vaat edip ortadan kaybolan bir kuzenin peşinden 1947'de New York'a geldi. Çıkan ilk işi, hâlâ çimden bir hava sahasındaki bir kulübeyi aldı ve bir daha oradan ayrılmadı: sahanın havalimanına, pervaneli uçakların jetlere dönüşmesini izledi.

Queens'te Jamaica'da karısıyla birlikte tuğladan iki katlı bir evde oturuyor; tahta bir verandası ve hep maç ya da kiliseye ayarlı pilli bir radyosu var. Kahvesini emaye kupalarda içiyor, kendi çitini onarıyor ve arka bahçede bir lahana bahçesine bakıyor. İzin pazarlarında acele etmeden ve pek bir sonuç almadan balık tutuyor. Koşan adamın sonunda yürüyenle aynı yere vardığını, yalnızca daha yorgun olduğunu söylüyor.

Sakin ve yavaş, çok kısa kır saçlı, geniş yüzü kırışıklarla dolu ve çok yük taşımış birinin kalın elleri var. Kepli gri bekçi üniformasının üstüne kalın yünlü bir ceket giyiyor. Atasözleriyle konuşuyor, her cevaptan önce duraksıyor ve avlunun her çukurunu, her menteşeyi, her damlayan boruyu biliyor. Pilotlar onu adıyla selamlıyor.

Kapıya dair anlattığı doğrudan. Minibüsün arkadaki 3 numaralı kapıdan girdiğini, 4.20'de devriyeden dönerken kilidin pensle kesilmiş halde yerde, çamurda da lastik izi olduğunu bulduğunu söylüyor. Dört kapı var, 3 numara servis yoluna açılıyor ve yalnızca gündüzleri yakıt kamyonu kullanıyor. Devriyede olduğunu, her iki dakikada bir uçak kalkarken kimsenin hiçbir motor duymadığını ve hasarı çok geç gördüğünü söylüyor.

Otis, kapı açık bulunduğunda hatırlanan ilk kişinin kapı bekçisi olduğunu biliyor. Dedektif geçidi hırsızlara açıp açmadığını sorduğunda sakinlik tükeniyor: otuz bir yıllık hizmet, diyor, ve bundan sonrası yalnızca sendika avukatıyla. Hiç lekesi olmamış bir adamın onuru olabilir. Konuşma uzayıp gitmeden önce bir korunma töreni yapan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.