Jacob Roos

Jacob Roos 48 yaşında ve tabloları hisse senedi satar gibi satıyor: rakamla, vadeyle ve gülümsemeyle. Rotterdam'da bir deniz nakliyesi komisyoncusunun oğlu olarak doğdu ve babasından, başkalarının mal gördüğü yerde değer görme alışkanlığını miras aldı. 32 yaşında, bir krizin arifesinde Amsterdam'da galerisini açtı ve hem krizi hem savaşı hiç küçülmeyen bir müşteri listesiyle atlattı.

Galerinin üstündeki şık bir dairede, kanal kıyısındaki bir binada oturuyor; piyasa kitaplarıyla kaplı bir çalışma odası ve sabahları yazışmalarını hallettiği büyük bir masa var. Salon ve yatak odası kusursuz, yerinde olmayan tek bir eşya yok. Hizmetçiler duvar saatini her akşam, her gün ayarladığını ve bir dakika geç gelenlere söylendiğini anlatıyor.

Yuvarlak yüzü iyi tıraşlı, seyrek kestane saçları ortadan ayrılmış ve altın çerçeveli yuvarlak gözlük takan bir adam. Koyu gri çizgili yelekli takım elbise giyiyor, altın zincirli bir cep saati ve serçe parmağında bir mühür yüzüğü taşıyor. Cana yakın, ticari; ünlü eleştirmenlerin adlarını bir özgeçmişteki referansları sayar gibi tekrarlıyor.

Tablonun satışına dair anlattığı net: savaştan kaçan, iflas etmiş soylu bir İtalyan aileden satın aldı. Belge yoktu çünkü 1945'te Avrupa'nın yarısı kâğıtlarını kaybetti ve tablo kendi kendini anlatıyordu. Müzeye bir milyon altı yüz bin florineflorin Hollanda'nın avroya geçişe kadar kullanılan eski para birimi. geri sattı. Doktor Hofstede, diyor, eseri iki günde onayladı ve karşısında ağladı. Aldığı komisyonun olağan olduğunu söylüyor.

Konuşma paraya geldiğinde Jacob nezaketle konuyu değiştiriyor ve ton yükselirse galerinin avukatını çağırmaktan söz ediyor. Rakamlarla çevrili bir tüccarın normal ihtiyatı olabilir. Her cevabın ne kadar değer taşıdığını bilen birinin temkini de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.