Henk de Vries

Henk de Vries 55 yaşında ve belediye meclisi üyelerinin, doktorların ve diş hekimlerinin eşlerinin portrelerini siparişle ve peşin parayla yapıyor. Delft'te bir marangozun oğlu olarak doğdu ve Amsterdam'da, şehrin hâlâ ustalara inandığı zamanlarda sanat okudu. 40 yaşında kişisel bir sergi açtı ve ondan yalnızca onu yanlış yüzyılın adamı diye niteleyen bir gazete sütununun hatırasını sakladı. Bir daha sergi açmadı ve bir daha affetmedi.

Amsterdam'da bir kanalın kıyısında, koyu tuğlalı dar bir evde oturuyor; poz verenleri kabul ettiği bir oturma odası var: yeşil kadife koltuklar, bir duvarı baştan başa kaplayan altın çerçeveli bir ayna ve sabahları opera çalan bir gramofon. Ziyaretçiler zevkini övüyor, o da alçakgönüllülükten çok yorgunluğa benzeyen bir baş hareketiyle teşekkür ediyor. Ev puro ve parke cilası kokuyor.

Briyantinle geriye taranmış kır saçlı, zayıf yüzlü, ince bıyıklı ve kendine aynada fazla bakan birinin açık renk gözlerine sahip. Dirsekleri yıpranmış kahverengi kadife bir ceket giyiyor, boynunda ipek bir fular var ve temizlemeye özen göstermediği tırnaklarında mavi boya lekeleri taşıyor. Kibirli, acı bir adam: eleştirmenlerden hor görerek, kendinden yaralı gururla söz ediyor.

Müzedeki tabloya dair anlattığı, ilgisiz bir adamınki: eseri herkes gibi gazetelerden tanıyor ve hayatında bir kez bile eski bir tablo satın almadı, çünkü portrelerin yeni tuvalini bile zor ödüyor. Belediye üyelerinin eşlerini resmettiğini, on yedinci yüzyıl ustalarını değil, söylüyor. Eleştirmenler konuşulduğunda ton değişiyor: 1932'de sergisini gömdüler ve onlara bakmak için para alan körler diyor.

Henk hemen her şeye ironiyle, gerisine sessizlikle karşılık veriyor. Halkını bulamamış bir sanatçının eski kırgınlığı olabilir. Bildiğini açıklamamayı tercih eden birinin kibri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.