Luca Bassani

Luca Bassani 30 yaşında, bir camcı; camcının oğlu, kuzey İtalya'da evlerin pencerelerinin mobilyadan daha değerli olduğu bir dağ köyünde doğdu. 24 yaşında daha iyi bir maaşın peşinden Paris'e geldi ve istediğini buldu: ince, iyi ödenen bir iş ve şehrin onu istemeden hoş gördüğüne dair günlük bir his. Fransızcayı iyi konuşuyor ama aksanını asla kaybetmiyor ve aksanın her cümlede tahsil edilen bir borç olduğunu düşünüyor.

Şehrin doğusunda, bir fırının üst katındaki pansiyon odasında kalıyor; sabahlarını köşedeki kafede, çinko tezgâhın başında, kısa bir kahve ve açık bir gazeteyle geçiriyor. Garson yüzünü ve sipariş verişini tanıyor. Öğleden sonra şantiyelere, yurttaşlarının iskambil oynadığı barlara gidiyor ya da pansiyona dönüyor. Okuma bilmeyen ve bir komşudan yüksek sesle okumasını isteyen annesine uzun mektuplar yazıyor.

Güneşten yanmış esmer bir adam: kısa siyah saçları geriye taralı, kendinden söz ederken başparmağıyla düzelttiği gür bir bıyığı var. Koyu gözleri çökük ve dikkatli. Kravatsız yakalı gömlek ve o kadar çok giymekten yıpranmış, değiştirmeyi reddettiği kahverengi bir yelek giyiyor. Gururlu ve suskun; mesleğinden sevgiyle, Fransa'dan kinle söz ediyor ve ona sıradan bir işçi gibi davranıldığında alınıyor.

Müzedeki işe dair anlattığı doğrudan: salonların yarısının cam vitrinlerini kurdu, hiçbir Fransız'ın yapmak istemediği bir iş, ve işler mart ayında bitti. O günden beri, diyor, oraya adım atmadı. Pazartesi sabahı geç kalktı ve gazete okumak için köşedeki kafeye gitti; garson, diye ekliyor, yüzünü doğrulayabilir.

Luca kuşatılmış hissettiğinde yavaş, emin olduğunda daha da yavaş konuşuyor. Yabancı olduğu için şüpheli olmaktan bıkmış bir göçmenin yaralı gururu olabilir. Her sözcüğü tartan birinin sakinliği de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.