Hélène Varnier

Hélène Varnier 34 yaşında ve müzenin içinde tablo kopyalama ruhsatı olan az sayıdaki kadından biri. Rouen'da, bir kumaş tüccarı ile bir resim öğretmeninin kızı olarak doğdu ve 19 yaşında küçük bir çanta ve büyük bir inatla Paris'e gitti. Geceleri okudu, gündüzleri kopya çıkardı, kirasını burjuva portreleriyle ödedi ve yeteneğin ancak biri ona para ödediğinde işe yaradığını öğrendi.

Montmartre'da bir çatı katında oturuyor: kirli bir tavan penceresi, odanın yarısını ısıtan bir demir soba ve yatakla pencere arasına dağılmış şövaleler var. Duvarlarda verniğin kurumasını bekleyen, yüzü duvara dönük tuvaller duruyor; zemin, paletini o kadar çok bıraktığı için boya halkalarıyla lekeli. Boya tüpü kutusunun içinde uyuyan, Usta adında sarı bir kedisi var.

Yeşil, dikkatli gözlü bir kadın: kestane rengi saçları alçak bir topuzda toplu ve oradan tutamlar kaçıyor; beyaz yüksek yakalı bluz ve uzun lacivert bir etek giyiyor. Üstüne her zaman yağlıboya lekeli gri keten bir önlük, kulağının arkasına sıkıştırılmış, bazen işten saatler sonra bile orada unutulmuş bir fırça. Gözlemci, çabuk, ironik ve yeteneğini tırnaklarıyla dişleriyle savunuyor.

Pazartesiye dair anlattığı tek satır: fırçalarını almak için kapalı müzeye döndü, hepsi bu. Portreyi üç yıldır yönetimin ruhsatıyla kopyaladığını ve vernikteki her çatlağı kendi yüzünden iyi bildiğini söylüyor. Önceki perşembe melon şapkalımelon şapka Yuvarlak, sert, kısa kenarlı erkek şapkası; 1900'lerin başında Avrupa'da çok yaygındı. bir beyefendinin sigortadan olduğunu söyleyerek tablonun duvarını şeritle ölçtüğünü ve onu bir daha görmediğini anlatıyor.

Konuşma sıkıştığında Hélène sorulara başka bir soruyla karşılık veriyor ve hoşuna gitmeyen her tonu kesip atıyor. Asistan gibi muamele görmekten bıkmış bir sanatçının doğal kibri olabilir. Fazla konuşmamak için bir sebebi olan birinin kalkanı da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.