Gaston Leblanc

Gaston Leblanc 58 yaşında ve bunun otuz yılı üniformayla geçti: önce orduda, sonra müze bekçisi olarak. Amiens'de bir dokumacının oğlu olarak doğdu ve babasından bir adamın yerine getirdiğiyle değer taşıdığı inancını miras aldı. 28 yaşında, hamile karısıyla Paris'e geldi ve aynı müzede öyle uzun yıllardır çalışıyor ki tablolar, diyor, artık onu adıyla selamlıyor.

Kuzey garının yakınında, işçi kiralık bir binada iki odalı bir dairede oturuyor; dört dakika ileri giden ama tamir etmeyi reddettiği bir duvar saati var. Salonda eskimiş kadife bir koltuk, hep ocakta duran bir çaydanlık ve yatağın yanında rahmetli karısının bir portresi var. Üniforma bir sandalyede asılı, fırçalanmış ve ilikleri iliklenmiş, ertesi sabaha hazır.

Kırmızı burunlu, uçları kıvrık kır bıyıklı, seyrek saçlı bir adam; nöbet gecelerinden gelen derin gözaltları var. Pirinç düğmeli lacivert üniformasını ve deri siperli kepini giyiyor, biri ondan şüphe ettiğinde yönetmeliği ezbere sayıyor. Yorgun bir bürokrat, kendince dürüst, hayatın ona verdiği tek çekül gibi üniformasına tutunuyor.

Pazartesiye dair anlattığı metodik: sabah 7'de salondan geçti ve portre oradaydı, her zamanki gibi gülümsüyordu. Daha sonra salona döndüğünde yalnızca kancalar kalmıştı ve ilk aklına gelen, haftada bir tablo alıp geriye kâğıt bırakmayan fotoğrafçının stüdyosu oldu. Yönetmeliğin on ikinci maddesinin gerektirdiği gibi saat başı devriye attığını ve otuz yılda tek bir gün aksatmadığını söylüyor.

Sorunun tonu onun başarısız olduğunu ima ettiğinde Gaston alınıyor ve yönetmeliğe daha da sıkı sarılıyor. Hiç şikâyet sebebi olmamış bir memurun onuru olabilir. Başka bir şeye bakmamak için bir kâğıdın ardına saklanan birinin katılığı da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.