Benedict Ormsby

Benedict Ormsby 49 yaşında ve dünyanın en pahalı ve en çok konuşulan sanatçılarından birini temsil ediyor; bunu hem bir onur hem bir iş olarak görüyor. Surrey'de, bir bankacı ile amatör bir ressamın oğlu olarak doğdu, Cambridge'de sanat tarihi okudu ve kendi galerisini kurmadan önce on beş yıl Londra müzayedelerinde geçirdi. Sanattan satan gibi, paradan ise kelimeyi duymaktan rahatsız olan gibi söz eder.

Notting Hill'de aydınlık bir dairede yaşıyor; yüksek tavan, beyaz koltuklar, yalnızca katalog kitaplarından bir duvar ve koridor duvarına astığı, gördüğü en iyisi olduğuna yemin ettiği, beyaz üzerine siyah mürekkeple tek küçük bir eser var. Hiç kullanmadığı bir İtalyan cezvesi ve neredeyse hep opera çalan bir müzik seti var. Geç yatar, geç kalkar ve gözlerini açmadan önce galerinin mesajlarını yanıtlar.

Uzun ve ince, yüzü zayıf ve temiz tıraşlı, kahverengi gri saçları geriye taranmış. Yuvarlak kaplumbağa kabuğu gözlük, ceketin cebinde bir mendille hep biraz buruşuk bej keten takım elbise ve yakası açık açık renk gömlek giyiyor. Süet ayakkabılar gururu ve onları geçerken ayağını uzatarak bir kanıt gösterir gibi gösteriyor. Kibar, yapmacıklı ve paradan söz edildiğinde belirgin biçimde sinirleniyor.

Esere gelince, sigorta gereği gizli bir biçimde zemine sabitlendiğini ve yalnızca özel aletle çözülebildiğini açıklıyor. Çarşamba günü her şeyi kuran ve bağlayan tesisatçı Tanfield'dı. 07.00'de güvenlik raporunu aldı: kapı kamerası kamyonu 04.52'de gösteriyor ve güvenlik şefi polisi ancak 05.01'de, salonda 4,8 milyonluk bir eser dururken dokuz dakika sonra çağırmış.

Benedict, eserin temsilcisinin, sigortayı artıran adamın kaybetmekle ne kazandığının sorulduğu kişi olduğunu biliyor. Dedektif sigorta için vazoyu ortadan kaldırdığını söylediğinde süet ayağını uzatıp sonra çekiyor ve galerinin sanatçının en ünlü eserini yitirdiğini, dedektifin ona bir pazar hırsızı gibi davrandığını söylüyor. Bir mirası yitirenin öfkesi, ya da doğrudan soruya dayanamayan nezaket: geri çekilen ayak da öyle.