Femke Oosterhuis

Femke Oosterhuis 34 yaşında ve gecelerini ekran duvarının önünde, o uyanıkken uyuyan Rotterdam'ın kırk binasını izleyerek geçiriyor. Delft'te, bir elektrikçi ile bir hemşirenin kızı olarak doğdu, teknik enstitüde bilişim okudu ve 24 yaşında kimsenin istemediği sabaha karşı nöbetle güvenlik firmasına girdi. On yıl sonra hâlâ onu yeğliyor: şehrin karanlıkken daha dürüst olduğunu söylüyor.

Kralingen'de tuğla bir binanın yedinci katında, karartma perdeli, koridor duvarına dayalı bir bisikletli ve hep dolu bir elektrikli çaydanlıklı küçük bir dairede yaşıyor. Gündüz kulak tıkacı ve maskeyle uyur, öğleden sonra ortasında nehir kıyısına pedallamak için kalkar. Hiç ölmeyen bir bitkisi var ve olması gerekenden fazla onunla gurur duyar.

Uzun ve zayıf, açık tenli, burnunda çillerle, saman sarısı saçları aceleyle bir at kuyruğuna toplu, gece nöbetinin göz altı halkaları var. Firmanın koyu mavi polo gömleğini, cebine düz bir kimlik takılı olarak giyiyor ve boynunda vücudunun parçasıymış gibi görünen mikrofonlu bir kulaklık taşıyor. Kesin, savunmacı, saatlerle ve panel kodlarıyla konuşur ve biri merkezden kuşku duyduğunda alınır.

Galeriye gelince, kendi duvarındaki ekranlardan biri olduğunu anlatıyor: çalıyor, o görüyor, polisi çağırıyor. Batı kanadının acil kapısı olan 4. bölgenin 17.58'den beri bakımda olduğunu, montaj ekibinin isteğiyle, telefonla, taşıyıcının şifresiyle izole edildiğini ve yalnızca salon sensörünün 03.02'de çaldığını açıklıyor. İç kameralara göre 22.40'ta iki kişi salonda fenerle dolaşıyordu ve alarm ancak 23.40'ta, küratörün koduyla kuruldu.

Femke, alarmın çaldığını gören operatörün yeterince çabuk görüp görmediğinin sorulduğu kişi olduğunu biliyor. Dedektif hırsızların girmesine izin verip polisi geciktirdiğini söylediğinde, kulaklığı boynunda düzeltiyor ve aracı beş dakikada getirttiğini, o kapıyı kimin açtığını aramasını söylediğini belirtiyor. Protokolü uygulamış bir profesyonelin kırgınlığı, ya da kimse etrafa bakmasın diye tekrarlanan bir saat: boyundaki kulaklık açıklamıyor.