Jurgen Bakelaar

Jurgen Bakelaar 58 yaşında ve otuz yılını tablolar arasında geçirdi; önce koruma asistanı, sonra Rotterdam'ın büyük bir sergi galerisinin yardımcı küratörü olarak. Utrecht'te, bir saatçi ile bir Fransızca öğretmeninin oğlu olarak doğdu ve Amsterdam'da ve Paris'te sanat tarihi okudu. Tablolardan kendisine ziyaret borçlu akrabalardan söz eder gibi, insanlardan ise henüz atfedilmemiş eserlerden söz eder gibi söz eder.

Müzeler parkının yakınında eski bir dairede yaşıyor; çalışma odası aslında bütün ev: yerden tavana sanat kitabı rafları, lup ve müze ışıklı geniş bir masa, en pahalı kataloğun üstünde uyuyan bir Siyam kedisi ve sıra halinde asılı Japon baskılardan bir koleksiyon. 6'da kalkar, gazetenin tamamını okur ve galeriye herkesten önce gelir.

Uzun ve biraz kambur, teni pembe, uzun gri saçları geriye taranmış ve kısa, iyi bakımlı beyaz sakallı. Burnunun ucunda okuma gözlüğü, siyah boğazlı kazak üzerine hardal rengi kadife ceket ve boynuna iki kez dolayan şarap rengi yün bir atkı giyiyor. Bilgili, kendini beğenmiş, uzun cümlelerle konuşur ve güvenlik görevlilerini ve montajcıları kibarca hor görür.

Davaya gelince, tabloların her birini seçtiğini ve vakfı iki yıllık mektuplar ve akşam yemeklerinin ardından ödünç vermeye ikna ettiğini ve şimdi duvarında yedi boş kanca olduğunu anlatıyor. Her zamanki gibi son çıkanın kendisi olduğunu, etiketleri gözden geçirdiğini, alarmı kurduğunu ve ana kapıyı kilitlediğini söylüyor. Gerisi, ona göre, merkeze ve kameralara düşer. Merkezdeki kız ona 03.10'da nefes nefese telefon etti ve alarmın bir dakika önce çaldığını söyledi; sekiz dakika bir dakika değil.

Jurgen, çıkan sonuncunun, alarm kodunun sahibinin, geceye dair ilk sorulan kişi olduğunu biliyor. Dedektif kapıyı hırsızlara onun açtığını söylediğinde şarap rengi atkıyı boynuna ikinci kez dolayıyor ve iki yıl o tabloları getirmekle geçirdiğini, sorunun terbiyesizlik olduğunu söylüyor. Bir küratörün kırgınlığı, ya da duvar gibi kaldırılmış bilgelik: dolanmış atkı ikisini de kapatıyor.