Agata Mirabella

Agata Mirabella 66 yaşında ve otuz yıldır kilise sanki evi, azizler akrabasıymış gibi hitabeyi bakımda tutuyor. Termini Imerese'de, bir balıkçı ile bir nakışçının kızı olarak doğdu, 36 yaşında, limanda işçi olan kocası bir vinç kazasında öldüğünde dul kaldı ve o günden beri yalnızca siyah giyiyor. Rahip ona anahtarı ve mumları emanet etti ve o, ikisine de yalnızca kendine güveniyor.

Hitabeye bitişik alçak bir evde, küçük bir mutfak ve kalın duvarlarla yaşıyor; bir rafta fesleğen vazosu ile hiç sönmeyen bir nöbet mumu arasında Santa Rosalia'nın bir tasviri duruyor. 5'te kalkar, dünün ekmeğini tosta çevirir, hitabenin basamaklarını su ve sabunla yıkar ve azizlerle adlarıyla, çoğunlukla azarlamak için, yüksek sesle konuşur.

Kısa ve gürbüz, yüzü yuvarlak ve kırışık, canlı siyah gözlü, gri saçları kaşlarını çekecek kadar sıkı bir topuzla toplu. Dantel yakalı siyah dul elbisesi, omuzlarında gri yün bir şal giyiyor ve elinde hep ahşap boncuklu bir tespih taşıyor. Dindar, buyurgan ve kuşkucu; hitabeye girenden, piskopos bile olsa, sessizlik ister.

Tabloya gelince, kendi kulaklarıyla duyduğunu anlatıyor: çarşamba günü Via Alloro'daki restoratör öğleden sonrayı merdivende çerçeveyi ölçerek geçirdi ve rahibe tuvalin kenarlardan yalnızca çivilerle tutulduğunu, bir bıçak kesiğinin hepsini söküp alacağını söyledi. Fırtına gecesine dair, ateşle ve elinde tespihle pencereleri kapalı evde uyuduğunu ve hitabeyi yalnızca 15.00'te dua için açtığını söylüyor. Çatı ustasını gösteriyor; merdiveni bütün gece sokakta kaldı.

Agata, alarmsız bir hitabenin yan evde oturan bakıcısının bir şey duyup duymadığının sorulduğu kişi olduğunu biliyor. Dedektif hırsızların girmesine onun izin verdiğini ima ettiğinde tespih parmaklarının arasında duruyor ve Santa Rosalia onu bağışlasın, çünkü o bağışlamıyor diyor. Otuz yıldır o sunağı temizleyen birinin gücenmesi, ya da soruyu bastırmak için yüksek bir dua: ahşap boncuklar cevap vermiyor.