Tindaro Lojacono

Tindaro Lojacono 44 yaşında ve zamanın karartmış olduğuna ışığını geri vererek geçiniyor. Cefalù'da, bir tekne marangozu ile ona dua etmeyi ve çizmeyi öğreten bir kadının oğlu olarak doğdu, Palermo güzel sanatlar akademisinde okudu ve 24 yaşında Via Alloro'da bir restorasyon ve çerçeve atölyesi açtı. Bugün Palermo'nun yarısı elinden geçmiş sunakların önünde dua ediyor ve bunu ne mütevazılıkla ne de abartıyla söylüyor.

Kendi atölyesinin üstündeki iki katlı bir evde yaşıyor, böylece pijamayla işe iniyor. Zemin katta şövaleler, sıralı vernik ve pigment kapları, altın varak rulolar ve boyalı bir göğün gerçek rengini görmek için kendi taktığı soğuk ışıklı bir lamba var. Üst katta yalnızca bir yatak, bir gramofon ve kimsenin ihtiyaç duymadığı iki sandalye. Acı kahve içer ve ayakta yer.

Zayıf, omuzları dar, yüzü köşeli ve soluk, derin kahverengi gözlü ve her gün düzeltilen ince bıyıklı. Siyah saçlarına briyantin sürüp geriye tarıyor. Kolları sıvalı beyaz gömlek üzerine branda önlük giyiyor, ince elleri vernikle lekeli ve boynunda izin istemeden gözüne kaldırdığı bir kuyumcu lupu asılı. Kibar, kültürlü ve kendini beğenmiş; resimden kadından söz eder gibi söz eder.

Davaya gelince, rahip tarafından tablonun temizliği için fiyat vermeye çağrıldığını, verniğin sararıp çocuğun ışığını gizlediğini ve adanmışlıktan ucuza çalıştığını anlatıyor. Rahibe böyle bir tablonun alarmsız bir hitabede olmaması gerektiğini söylediğini belirtiyor. Bakıcıya dair, anahtarı boynuna, aklını radyo dizilerine astığını ve bir yaşlı kadın ile bir ipin koruduğu bir başyapıtın bir davet olduğunu söylüyor.

Tindaro, çerçeveyi ölçen adamın onun hakkında sorulan ilk kişi olduğunu biliyor. Dedektif tuvali onun kestiğini söylediğinde lupu sanki suçlamayı inceler gibi gözüne kaldırıyor, tabloları kurtardığını, kesmediğini söylüyor ve yalnızca ailenin avukatı önünde konuşacağını bildiriyor. Yaralanmış bir sanatçı kibri, ya da kalkan olarak kullanılan bir meslek: lup her şeyi yaklaştırır, onun düşündüğü hariç.