Zeno Marcuzzi

Zeno Marcuzzi 37 yaşında ve farklı olabilecek bir hayatın tarihini vücudunda taşıyor. Trieste'de, bir liman işçisi ile bir çamaşırcının oğlu olarak doğdu ve on dört yaşında hesaplara yardım etmek için mahalle ringlerinde dayak yiyordu. On yıl dövüştü, paradan çok mahalle şampiyonluğu kazandı ve sağ gözünü neredeyse yitirdiği bir maçtan sonra boksu bıraktı.

İşin gönderdiği yerde yaşıyor: bugün dairenin yakınında kiralık bir odada, önce Milano'da bir pansiyon kanepesinde, daha önce limanda iki odalı bir evde. İzinde olduğunda semtin en eski salonuna gider; yamalı kum torbası ve yıpranmış ipli ringle, saatlerce sessizce antrenman yapar. Şekersiz sert kahveyi emaye kupada içer ve ayakta, kapıya bakarak yer.

Uzun ve geniş, burnu basık, kısa siyah saçlı, tıraşsız ve derin göz altı halkalı. Elleri iri, parmak boğumları izli ve onları kapatmayı kimse gibi bilir. Kısa, kuşkucu cevap verir, tek kelime harcamaz ve karşısındakinden çok yere bakar. Öfkelendiğinde bağırmaz: yumruklarını sıkar ve konunun geçmesini bekler.

Kaçıştan beri bankacıyı koruyor ve 00.40'ta, onsuz adım atmayan patronun yalnız, takım elbiseli, bırakmadığı siyah çantasıyla indiğini ve bir dostun beni almaya geliyor, sen kal, dediğini anlatıyor. O kaldı. Tercümanın 23.45'te, bankacının mutfakta verdiği kalın bir zarfı saklayarak çıktığını, patronun herkesten korktuğunu söylüyor: uçağın tuvaletinde bıyığını tıraş etti, ışık açık uyudu ve sekreteri için bütün öğleden sonra ağladı.

Zeno, patron yalnız çıkarken dairede kalan koruma görevlisinin şu ya da bu sebeple görevini aksatmış göründüğünü biliyor. Bu, yanlış emre itaat etmiş bir adamın suçluluğu olabilir. Açıklamaktansa kalmanın daha uygun olduğu için kaldığını söyleyen biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.