Ignazio Sperandio

Ignazio Sperandio 51 yaşında ve bir odaya girip onu küçülten türden bir adam. Roma'da, müteahhit olmuş bir duvarcının oğlu olarak doğdu ve iskeleler, beton mikserleri ve inşa edenin dinlenmeye hakkı olduğu inancı arasında büyüdü. 60'larda kamu işlerinde servet yaptı, Milano ve Londra'da ofisler açtı ve geri ödeyemeyeceği hiçbir şeyi imzalamadığını tekrarlamayı sever.

Roma'da açık renk taştan bir evde yaşıyor; çatılara bakan bir terasta her pazar ailesiyle öğle yemeği yer: ev yapımı makarna, kırmızı şarap, masada üç kuşak ve başköşede kendisi. Çok seyahat eder, lüks otellerde uyur ve yatmadan önce karısını arar. Ortaklarının her birinin sekreterinin adını bilir ve karşısındakinin içip içmediğini sormadan sunduğu bir puro kutusunu hep elinin altında tutar.

İri yapılı, yüzü geniş ve bronz, gri saçları geriye taranmış, gür bıyıklı ve altın çerçeveli gözlüklü. Buruşuk bej keten bir takım elbise, yakası açık açık mavi gömlek ve bileğinde ağır bir altın saat giyiyor. Yüksek sesle konuşur, el kol hareketi yapar, herkese dostum der ve bankacıdan bir kardeşinden söz eder gibi söz ederken karşısındakinin gözüne bakar.

Bankacının kaçışını dostluktan ötürü düzenlediğini anlatıyor; iflas etmiş bir bankacının satın alamayacağı tek şey: herkes sırt çevirdiğinde pasaportu, uçağı ve daireyi ayarladı. Kimseyi hiçbir yere götürmediğini ve dostunun pencereden nehre baktığını ve aşağıda artık kimsenin ondan hesap sormayacağını söylediğini belirtiyor. Kapıcının 01.10'da çıkıp ancak 05.00'te, ayakkabıları ıslak döndüğünü gördüğü koruma görevlisini gösteriyor.

Ignazio, cömertliğin bazı durumlarda ancak sonradan keşfedilen bir bedeli olduğunu biliyor. Bu, diğerleri giderken kalmış bir dostun sadakati olabilir. Adamı saklamaya yardım edip şimdi onun hikâyesini anlatmaya yardım eden biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.