Cormac Kilbane

Cormac Kilbane 61 yaşında ve Pontiac'ta bir limuzin firmasının sahibi. Detroit'te, bir İrlandalı tramvay sürücüsünün oğlu olarak doğdu, 16 yaşında bir kamyonun kasasına girdi ve 40 yaşında yirmi yıllık birikimle üç siyah araba ve bir telefon almak için oradan çıktı. Bugün limuzinleri düğünlere, cenazelere ve araba kullanmayı sevmeyenlere kiralıyor. 1946'da Pontiac şubesi için Raskin'le yumruk yumruğa kavga etti, kaybetti ve en iyi dostu oldu.

Pontiac'ta tek katlı tuğla bir evde yaşıyor; alüminyum verandası, dantel perdeleri ve plastikle kaplı bir kanepesi var. Arka taraftaki ofisinde koyu ahşap duvarlar, boks eldivenleri tablosu, kadranlı bir telefon ve bovling kupalarıyla dolu bir vitrin var. Karısı on yıl önce öldü ve onun tabağını masada diğerleriyle üst üste tutuyor. Akşam yemeğini radyoda beyzbol açıkken yer.

Iri yapılı, yüzü geniş ve kızarık, dipten kesilmiş gri saçları briyantinle geriye taranmış ve gür kaşlı. Yakası açık geniş yakalı bir gömleğin üzerine 1970'lerden kahverengi ekose bir ceket giyiyor ve serçe parmağında altın bir yüzük taşıyor. Cana yakın, eski kafalı, yüksek sesle konuşur ve hep eski günlerden bir hikâye çıkarır. Başı biraz eğik yürür, sanki kendi sesinin ötesinde ikinci bir ses dinliyormuş gibi.

Raskin, 1971 Noel'inde hapisten çıktığından beri maaşsız sekreteri. Telefonlara bakar, görüşmeleri ayarlar ve geriye kalan tek dost olduğunu söyler. Cumartesi akşam yemeğinde Silver Pheasant'ta saat 14.00 buluşmasını, Nunzio Varricchio ile, Raskin ile onu sendikaya geri istemeyen New Jersey'li bir patron arasında bir barış buluşmasını ayarlayan oydu. İkisi de gelmedi ve ikisi de hiçbir şey ayarlamadığına yemin ediyor. Dedektif Varricchio'nun ona ne ödediğini sorduğunda, neredeyse dört yıldır kimsenin ona bir şey ödemediğini, Raskin'in bile, söylüyor.

Bu, geçmişe bağlayan tek halkayı yitirmiş eski bir dostun sadakati olabilir. Anlatmadığı hikâyeleri saklamak için hikâye anlatmayı öğrenmiş birinin palavrası da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.