Lonnie Garvin

Lonnie Garvin 41 yaşında ve Raskin'in evlatlığı. Detroit'te bir işçi mahallesinde doğdu, babasını erken yitirdi ve 9 yaşında Raskin onu sokaktan alıp ona ev, okul ve sonra iş verdiğinde sendika tarafından alındı. Patronun gölgesinde büyüdü, ondan el sıkmayı ve sesini alçaltmayı öğrendi ve bunun sevgi mi yükümlülük mü olduğunu hiç söyleyemedi. Sendikanın 87. şubesinin her işine bakar; kutuları taşır, kapıya bakar ve diğerlerinin unuttuğunu halleder.

Detroit'te nehre yakın üç katlı bir binada iki odalı bir dairede yaşıyor; çökmüş bir koltuk, pizzacı mıknatıslı bir buzdolabı, tüplü bir televizyon ve bina otoparkına bakan bir pencere var. Salonun duvarına Raskin'in hâlâ güldüğü dönemden sendikanın siyah beyaz bir fotoğrafını astı. Az pişirir, çok yer, genellikle yalnız, basketbol maçlarının önünde.

Tıknaz, yüzü köşeli, tıraşsız, siyah dalgalı saçlı ve uzun favorili. Gözleri uyumamış birininki gibi şiş. Kolları dar lacivert polo gömlek ve göğsünde kamyon amblemi olan sendika naylon montu giyiyor. Duygusal, Raskin'e patron der, kolay ağlar ve konuşma fazla yaklaştığında suratını asar.

Patronun neyi olduğu sorulduğunda, evlatlığı olduğunu ve o gün kimin daha çok ağladığını herkesin söyleyebileceğini söylüyor. Çarşamba sabahına dair, Detroit'te sendikada her gün olduğu gibi kutu taşıdığını anlatıyor. Kimse onu fark etmez, diyor, çünkü yalnızca patronun oğlu. Dedektif Raskin'i kimin ortadan kaldırdığını düşündüğünü sorduğunda, patronun emeklilik fonundan söz ettiği saatlerce kaseti olan New York'lu yazarı gösteriyor. Sır satan insanlar, diyor, öyle kaybolur.

Bu, onu yetiştiren babasız yaşamayı bilmeyen bir oğlun gerçek acısı olabilir. Bir sonraki sorudan kaçmak için gözyaşlarını kullanan birinin duygusu da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.