Tullio Lanfranchi

Tullio Lanfranchi 34 yaşında ve dokuz yılını Haldenstein ailesinin direksiyonunda geçirdi. Bergamo'da, bir tenekecinin oğlu olarak doğdu, nota okumayı öğrenmeden önce tezgâh mekaniğini öğrendi ve 25 yaşında karton bir bavul ve bir tavsiye mektubuyla İsviçre'ye geldi. Orkestra şefinin şoförü olarak işe alındı ve bütün garaj da onun ellerinde kaldı: araba, bahçe traktörü, kazan. Cenevre'den Viyana'ya hiçbir konseri kaçırmadığını söylemeyi sever.

Villanın hizmetçi odasında, avluya bakan dar bir pencereyle, bir ocak, hava güzel olduğunda İtalya'yı çeken bir radyo ve kışla titizliğiyle yapılmış demir bir yatakla yaşıyor. Bir dolapta, Vevey'de açmayı hayal ettiği kendi atölyesi için her ay maaştan artanı topladığı bir parça kataloğu ve bir hesap defteri saklıyor. Bu hayali soran herkese, sormayanlara da anlatıyor.

Elleriyle konuşur, yüksek sesle güler ve herkese, fırıncıya bile, signora der. Fermuarı açık mavi bir tulum, beyaz tişört, uzun favoriler, gür bıyık ve saçlarında briyantin var. Büyük ellerinin tırnak altlarında bir türlü çıkaramadığı gres var ve şoför şapkası, patronun arabayı isteyeceği güne hazır, hep cebinde katlı duruyor. Bugün patron artık istemiyor.

Dul hanıma gelince Tullio, minnettar herhangi bir çalışanın söyleyeceğini söylüyor: adil bir hanım, zamanında öder, bağırmaz. Paraya gelince, diye ekliyor, ocak ayındaki göl kadar sert. Konu aile mezarına gelince konuşması hızla yön değiştiriyor ve ona bakan kişiden, mezarcıdan ve mezarlık defterinden söz etmeye başlıyor. Dedektifin başka tarafa bakması gerektiğini düşünüyor.

Bu, orkestra şefini artık merdiveni çıkamadığında kollarında taşımış sadık bir adamın sempatisi olabilir. Önemli olanı söylememek için hep çok konuşan birinin rahatlığı da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.