Fernand Gilliéron

Fernand Gilliéron 61 yaşında ve 28 yıldır köyün mezarcısı. Yaşlı Bovard bacağını kırınca 33 yaşında başladı ve kaldı. Tam oraya, bir oduncunun oğlu olarak doğdu ve mezarlıktan bir saatlik yürüyüşten uzak hiçbir yerde yaşamadı. O topraktaki gömülü herkesin adını ve yılını bilir ve her tabutu hangi ellerin taşıdığını da bildiğini söyler.

Kapının yanındaki taş kulübede yaşıyor; iki pencere, rüzgâr gölden geldiğinde tüten bir odun ocağı, çam bir masa, gazyağı lambası ve selefinden miras sallanan bir sandalye var. Duvara cemaatin takvimini ve palto için bir askı astı. Aletler yandaki barakada, sıralı duruyor. Yer ıslak toprak ve odun kokuyor ve evde başka koku duymadığına yemin eder.

Uzun ve kemikli, yüzü uzun ve güneşten buruşmuş, gür kaşlı ve tıraşsız. Dirsekleri yamalı kahverengi bir yün palto, askı ve koyu toprakla kirli lastik çizmeler giyiyor. Keçe kasketi hep ellerinde buruşuk, çünkü konuşana karşı çıkarıyor. Sessiz, kuşkucu, yavaş konuşur ve çizmelerine bakar. Çarşamba günleri akşamüstünü köyün dışında, Vevey'de geçirir.

Orkestra şefini 4 Şubat'ta yağmur altında kendi elleriyle gömdü ve günü kışın en soğuk günlerinden biri olarak hatırlıyor. 2 Mart sabahı saat 7.00'de aile mezarının açık ve boş olduğunu buldu. Gördüğünü süssüz anlatıyor: kesik zincir, çimde lastik izleri, taş kenarda taze çelik halat çizgisi. Gömüden beri boş olan mezarlık kayıt defteri hakkında az konuşuyor ve konuyu değiştiriyor.

Bu, çok soru soranlardan kuşkulanan basit bir adamın çekingenliği olabilir. Çizmelerinin arkasında bir şey saklayan birinin sessizliği de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.