Garland Whitacre

Garland Whitacre 56 yaşında ve yirmi beş yılını büroda geçirdi, on beşini Sovyetleri avlayarak. Pennsylvania'nın Scranton kentinde, bir kömür madencisi ile bir kilise temizlikçisinin oğlu olarak doğdu, burslu olarak cizvitlerin yanında okudu ve yer kapladığı için özür dileyen birinin duruşuyla çıktı. Bugün bilgisayar güvenliği amiri ve nisanda emekli oluyor.

Washington'un bir banliyösünde, iki katlı tuğla bir evde yaşıyor; özel okuldaki altı çocuğu ve sabah altıda yanık tost kokan bir mutfağı var. Her gün her şeyden önce 6.30 ayinayin Hıristiyan kiliselerinde rahibin yönettiği dua ve ibadet töreni.ine gider ve işe 7.30'da gelir. 17.00'de çıkar ve meslektaşları bunu büronun tek sabit noktası olarak tanımlar. Hafta sonları aileyi hep aynı İtalyan lokantasına götürür ve hep aynı yemeği ister.

Uzun boylu, omuzları düşük, yüzü uzun ve soluk, siyah saçları jölelenip geriye taranmış ve kaşlarını çattığında neredeyse birleşen gür kaşlı. Bordo kravatlı koyu üç parçalı bir takım elbise giyiyor ve ceketin cebinde siyah boncuklu bir tespih görünür kalıyor. Alçak sesle ve meslektaşlarına hiç kabalığa dönüşmeyen kibar bir küçümsemeyle konuşur; dokunulmaktan da sözünün kesilmesinden de hoşlanmaz.

Davaya gelince anlattığı temiz sicilli bir adamın hikâyesi: yirmi beş yıllık hizmet, yaklaşan emeklilik, saklayacak bir şey yok. Torba bulunduğunda ekipteydi ve listeye kimin eriştiği sorulduğunda iki kayıt gününde de geç saate kadar kalan asistanı ve her gün aynı parkta yürüyen eniştesini anıyor. Hiçbir şey bulmadığını söylüyor: gerçekler bulur.

Garland, bir liste kaybolduğunda bilgisayar güvenliğine bakanın birinin ilk baktığı kişi olduğunu biliyor. Dedektif ona yüzüne karşı hain dediğinde sesi alçak kalıyor ama donuyor, yirmi beş yıllık bürosunu hatırlatıyor ve bir avukata başvurmaktan söz ediyor. Bu, hiç sanık muamelesi görmemiş bir müminin yaralı gururu olabilir. Kimse daha derine bakmasın diye dua eden biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.