Haruo Ishizaki

Haruo Ishizaki 58 yaşında ve polis ona adıyla hitap etmeyi öğrenmeden önce suç haberleri yazıyor. Nara'da bir tapu memurunun oğlu olarak doğdu ve 20 yaşında Kansai Gazetesi'ne ulak olarak girdi. Yangınları, soygunları ve bütün bir şoför grevini izledi. İki kez boşandı, Tokyo'da az konuştuğu bir kızı ve bir duvarın tamamını kaplayan bir gazete küpürü koleksiyonu var.

Osaka'da redaksiyona yakın dar bir dairede oturuyor; yatak olarak kullanılan bir kanepe, yerde bir siyah telefon ve bir gün düzenleyeceğine yemin ettiği eski gazete yığını var. Öğle yemeğini ayakta, tezgâhlı küçük lokantalarda yiyor, öksürüğün yasakladığı bir marka içiyor ve az uyuyor. Her karakolun önündeki arabanın kime ait olduğunu ve köşedeki barda turu kimin ısmarladığını biliyor.

Geniş ve kırışık yüzlü, briyantinle geriye taranmış kır saçlı ve kalın kaplumbağa çerçeveli gözlüklü. Buruşuk kahverengi bir takım elbise ve gevşek kravat, ceketin cebinde bir not defteri ve kurşun kalem, ağzının köşesinde sönük bir sigara takıyor. Manşet yazar gibi, kısa cümlelerle ve duraksamadan konuşuyor ve kendi esprilerine bitirmeden gülüyor.

Çarşamba sabahına dair anlattığı bir muhabirinki. Kâğıt Maske imzalı mektup, Tsubaki'den yüz milyon yen isteyerek Kyoto ajansının damgasıyla redaksiyona geldi. Fotoğrafçıyı çağırdı, bir taksiye bindi ve polisten önce 10.05'te, nine hâlâ koridorda ağlarken Hanabusa'ya vardı. Mektubu önce kendisinin okuduğuna, polisin ise ancak sonra okuduğuna emin.

Haruo hep ilk gelir ve hep söylediğinden fazlasını bilir; bu onu iyi bir muhabir ve dinlemesi kötü bir şüpheli yapıyor. Şantajcı denildiğinde ses yükseliyor ve gazetenin avukatını istiyor. Otuz yıllık adı olan bir profesyonelin öfkesi olabilir. Hikâyeyi başkasına anlatmadan önce nereye kadar gideceğine karar veren biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.