Odete Saraiva

Odete Saraiva 44 yaşında ve on dokuz yıldır demiryolu çalışanlarına maaş ödüyor. Barra do Piraí'de bir telgrafçı ile bir terzinin kızı olarak doğdu, parayı saymayı bir amcasının bakkal tezgâhında öğrendi ve 25 yaşında Demiryolu'na yazı işleri yardımcısı olarak girdi. Neredeyse yalnızca erkeklerin bulunduğu bir dairede sınavla ve inatla maaş veznedarlığına yükseldi ve bugün hâlâ ona kasadaki kız diyenleri düzeltiyor.

Kocasıyla birlikte Cascadura'da yeşil kapılı, jaluzi pencereli bir çıkmaz sokak evinde oturuyor; küçük bir salonda annesinin dikiş makinesi, kimsenin kullanmadığı bardaklarla dolu bir vitrinle yer paylaşıyor. Orada her şeyin belli bir günü var: perşembe pazar, pazar günü ayin, sekiz dizisinde radyo. Ay sonunda ev hesaplarını, bordroyu kontrol ettiği aynı ahşap cetvelle kontrol ediyor ve makbuzları kimseye ödünç vermediği dolma kalemle imzalıyor.

Dalgalı siyah saçları tokalarla dolu bir topuzda, ağırbaşlı kırmızı ruj ve cevap vermeden önce burnunun üstüne ittiği kaplumbağa çerçeveli gözlük. Kolalı beyaz yüksek yakalı bluz giyiyor ve göğsünde demiryolunun metal kimlik kartı takılı. Salıdan beri sol kolu bezden bir askıda. Resmi, banknotlardan ve makbuzlardan bir muhasebeci kesinliğiyle söz ediyor ve söylediği bir rakamdan şüphe edildiğinde alınıyor.

Bu ayın bordrosuna dair dedektifi hemen düzeltiyor: iki katı gelmedi, üç katı geldi, iki aylık ikramiyeyle, ve genelge yalnızca bölgenin istasyonlarına ve karakollarına asıldı, orada yalnızca demiryolcular okuyordu. Yolculuğa dair tam zamanında çıktıklarını, vagonda iki muhafızın olduğunu, virajda trenin her zamanki gibi yavaşladığını ve zeminin patladığının tam orada olduğunu anlatıyor. Kendine geldiğinde başkalarının banknotlarının üstünde yatıyordu. Yüzünde kadın çorabı olan beş adam, siyah eldivenli bir iri yarı komuta ederken ve titreyen bir cılız herkese silah doğrultuyordu. Viraj ormanın ortasında ve çete tozun içinde kaybolmuşken, o sabah herkesin ne gördüğünü kesin olarak doğrulayan yok.

Odete, soyulan bir trenin veznedarının şüphe edilecek ilk kişi olduğunu biliyor. Dedektif bordroyu çeteye verip vermediğini sorduğunda on dokuz yıl demiryolcuları son kuruşuna kadar ödemiş olmasını ve askıdaki kırık kolunu hatırlatıyor, ton tamamen soğuyor. Hiç hesap hatası yapmamış bir memurun yaralı gururu olabilir. Başka bir şeyden söz etmemek için rakamlara tutunan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.