Arturo Bellandi

Arturo Bellandi 58 yaşında ve yirmi iki yılını, her kiracıyı merdivendeki ayak sesinden tanıdığını söylediği koyu ahşap bir kulübenin ardında geçirdi. Milano'nun güneyindeki ovada Lodi'de, bir sütçü ile bir terzinin oğlu olarak doğdu ve 20 yaşında bir inşaatta işçi olarak çalışmak için kente geldi. Bir eniştenin tavsiyesiyle kapıcılığa düştü ve bir daha üniformasını çıkarmadı.

Karısıyla Lambrate'de halk apartmanında küçük bir dairede yaşıyor; iki kanarya beslediği dar bir balkon ve bir kavanoz fesleğen var. İtalyan cezvesi hep kısık ateşte, koltukta vücudunun izi var ve hep açık radyo haberleri alçak sesle veriyor. Beşte kalkar, ustura ile tıraş olur ve kapıyı açmadan yarım saat önce binaya gelir, tırabzanın pirincini temizleyecek vakti olsun diye.

Kısa ve gürbüz, yüzü yuvarlak ve kızarık, gür gri bıyıklı ve geriye taranmış seyrek saçlı. Altın düğmeli lacivert üniformayı başkalarının madalya taktığı gibi giyer ve bir hanımla konuşurken şapkasını hep çıkarır. Çok konuşur, ayrıntıları tekrarlar ve biri hizmetinden kuşku duyduğunda alınır, özellikle şimdi, sol kolu beyaz bir askıda.

Suç sabahına gelince gördüğünü defalarca anlatmış birinin soluğuyla anlatıyor: doktor girdi, günaydın dedi ve çıkmaya başladı; şapkalı bir adam arkasından girdi ve sırtına dört kez ateş etti; koşunca kendisi de vuruldu. Perşembeden beri sokağın karşısında, 8.00'den 9.00'a kadar, içinde iki adam ve motoru çalışır hâlde duran yeşil bir arabadan söz ediyor. Doktor Brancati'nin merdiveni ıslık çalarak çıkan tek kişi olduğunu söylüyor.

Arturo, birinin öldürüldüğü bir binanın, koruması gereken kapıdaki kapıcısının doğal şüpheli olduğunu biliyor. Dedektif kapıyı katile onun açıp açmadığını sorduğunda, askıyı bir belge gösterir gibi kaldırıyor ve ona hain demeden önce koluna bakmasını istiyor. Sargılı kol kurşunu kanıtlıyor, ama sağlam elinde dönen şapka başka neyi gördüğünü söylemiyor.