Ludovica Ferraris

Ludovica Ferraris 39 yaşında ve başkalarının evlerini düzenleme sanatını meslek hâline getirdi. Göl kıyısındaki Como'da, bir kuyumcu ile bir piyano öğretmeninin kızı olarak doğdu ve 20 yaşında iç mimarlık okumak için Milano'ya geldi. Daha ünlü insanların ofislerinde on yıl asistanlık yaptıktan sonra 30 yaşında kendi atölyesini kurdu ve o zamandan beri iyi döşenmiş bir odanın herkesi her şeye ikna ettiğini söylüyor.

Lorenzo Brancati ile onun dairesinde yaşıyor; perdelerin rengini, koltukların yerini ve, kızlarına göre, babalarının kahve içiş biçimini değiştirdi. Atölyesi merkezde bir iç avluda, kapısı maviye boyalı, kumaş numunelerinin bir gökkuşağı düzenler gibi renklere ve degrade sıraya göre saklandığı bir tezgâhla dolu. Erken gelir, ayakta kısa bir kahve içer ve her şeyi alçak sesle telefonda çözmeyi yeğler.

Uzun ve ince, omuz hizasında düz sarı saçlı ve ifadesiz kalmayı bilen ince bir yüzlü. Vatkalı bej kostüm, krem ipek bluz giyiyor ve çantasında hep gergin olduğunda ellerinde buruşturduğu ipek bir eşarp taşıyor. Sakin konuşur, her kelimeyi seçer ve çıkarcı görünmekten dehşete düşer; bu yüzden birisi sormadan önce ne hissettiğini açıklar.

Suç sabahına gelince anlattığı kısa: Lorenzo kahve içti, gazete okudu, kapıda onu öptü ve 08.10'da, her zamanki gibi yürüyerek çıktı. O hemen ardından spor salonuna gitti. Mayısta onunla evlenecekti ve dedektif onu öldürttüğünü ima ettiğinde alınarak, kimsenin bir mirasa karşılık kocasını değiştirmediğini söylüyor. Düşmanlarına dair, ailenin tabancalarla değil avukatlarla kavga ettiğini söylüyor.

Ludovica, zengin bir adamın öldüğü gün nişanlısının ilk yan gözle bakılan kişi olduğunu biliyor. Dedektif ne miras aldığını sorduğunda alçak ses kuruyor, eşarp parmaklarında iki kez dolanıyor ve avukatına başvurmasını söylüyor. Paraya göre okunmak istemeyen birinin acısı, ya da ölümün ne ettiğini bilen birinin hesabı: buruşuk eşarp bunu söylemiyor.