Baptiste Rouvière

Baptiste Rouvière 38 yaşında ve dokuz yılını mucit Évariste Coudray'nın makinisti olarak geçirdi. Dole'de, bir saatçinin oğlu olarak doğdu, yazmayı öğrenmeden önce dişli eğelemeyi öğrendi ve ona bir makineyi dinlemeyi öğreten çocukluk evi oldu. Patronun bütün kameralarını, on altı mercekliyi ve tek mercekliyi yaptı. Ahşap kutunun her dişlisinin onun eğesinden geçtiğini söylüyor.

Atölyenin arkasında, Fıçıcılar sokağında mütevazı bir iki katlı evde yaşıyor; üst katta bir oda, demir bir ocak ve yalnız yemek yediği kaba bir masa var. Atölye yanında: pedallı bir torna, duvarda asılı aletlerle dolu bir tezgâh, yağ kutuları rafı ve cam bir fener. Tezgâhta kendi hayal ettiği ve kimseye göstermediği bir kameranın çizimlerini saklıyor.

Bodur, geniş omuzlu, yüzü köşeli, gür kahverengi bıyıklı ve kısa dağınık saçlı. Elleri kalın, nasırlı ve tırnaklarında gres var. Kolları sıvalı pamuklu gömlek, cebinde saatçi anahtarı olan branda yelek, iş pantolonu ve yıpranmış deri botlar giyiyor. Pratik, kendi elleriyle gurur duyar, dişlilerden tutkuyla, patrondan gıcırdayan bir saygıyla söz eder.

Patronun fikirleri olduğunu ve onun fikirleri yürüttüğünü anlatıyor. Évariste ile son tartışmayı hatırlıyor: mucit, projektörün patentinin Londra'da, gelecek pazartesi, yalnızca onun adına çıkacağını ve New York'tan sonra makiniste ihtiyacı kalmayacağını söyledi. Baptiste bensiz o kameranın bir tur dönmeyeceğini bağırdı. Dedektif patronuna bir şey yaptığını söylediğinde, el sallamaktan başka bir şey yapmadığını söylüyor ve sakin olmasını istiyor.

Bu, kendi elleriyle yaptığı eserde başka bir adamın adının yazıldığını gören bir zanaatkârın kırgınlığı olabilir. Ne söyleyeceğine çoktan karar vermiş birinin yaralı gururu da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.