Yvette Cazals

Yvette Cazals 51 yaşında ve on iki yıldır fabrikanın fotokopi odasının başında. Castres'te, bir terzi ile bir postacının kızı olarak doğdu, 14 yaşına kadar okudu ve daktilo olarak başladı. Makineden numarasız, tarihsiz ve isteyenin adı yazılmamış hiçbir kâğıdın çıkmasına izin vermemekle gurur duyar ve on iki yılda baskı defterinde bir satırın eksik kalmadığını tekrarlar.

Saint-Cyprien semtinde, nehre iki sokak mesafede, asansörsüz üçüncü kattaki eski bir dairede yaşıyor. Dikiş masalı küçük bir salonu, emaye bir çaydanlığı ve semtin kilise kulelerine bakan bir penceresi var. Pazarları ayine gider, yalnız öğle yemeği yer ve öğleden sonrayı dikiş makinesinin başında geçirir. Otobüs, kilise ve makine onun dünyası ve fazlasına ihtiyacı olmadığını söylüyor.

Kısa ve gürbüz, yüzü yuvarlak ve yorgun, gri saçları sıkı bir topuzla toplu. Boğazına kadar düğmeli lacivert bir iş önlüğü ve bej yün bir bluz giyiyor ve oturduğunda kucağında eskimiş bir deri çanta tutuyor. Parmaklarında hiçbir sabunun çıkarmadığı mavi lekeler var. Kuru, metodik, az konuşur ve her cümlenin numarası ve tarihi olması gerekiyormuş gibi yönetmelikle cevap verir.

Fabrikaya gelince anlattığı bir memurun hikâyesi: makineden çıkan her kâğıt baskı defterine geçer ve bir satır bile hiç eksik olmadı. Mühendisin orijinalleri pazartesi 19.00'da eve götürdüğünü ve ancak salı 8.00'de iade ettiğini çekinmeden belirtiyor ve kuralın kural olduğunu hatırlatıyor. Sovyeti, diyor, yalnızca gazeteden tanır.

Yvette, kopya makinesi şefinin bir çizim kasanın dışında çıktığında birinin ilk gösterdiği kişi olduğunu biliyor. Dedektif projeyi onun teslim ettiğini söylediğinde, on iki yıl boyunca defter dışı tek bir kâğıt olmadığını hatırlatıyor, ona böyle mi ödedikleri diye soruyor ve sendika avukatıyla görüşmek istiyor. Bu, örnek bir çalışanın vakarı olabilir. Yönetmeliğe tırabzana tutunur gibi tutunan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.