Mortimer Gaskell

Mortimer Gaskell 67 yaşında ve otuz bir yıldır Akçaağaç Sokağı'nda oturuyor. Scranton'da, bir berberin oğlu olarak doğdu, dört on yıl bir tren parçaları fabrikasında çizimci olarak çalıştı ve emekli maaşıyla ve dünyanın her yıl biraz daha kötüleştiği kesinliğiyle emekli oldu. Sokaktaki her evin sahibinin değiştiğini gördü ve artık kimsenin komşusunu tanımadığını, yalnızca çimini bildiğini düşünüyor.

Evi beyaz ahşap; duvarları çam kaplı bir çalışma odasında sabah erkenden çektiği fotoğrafları ve her pazar cilaladığı, ardı ardına beş bahçecilik kupasından oluşan bir rafı saklıyor. Altıda sahanda yumurta yer, yedide bahçeyi sular ve öğleden sonralarını, kimse çalmasın diye fotoğraflarının yalnızca küçük sürümlerini paylaştığı bahçecilik forumunda geçirir. Ortancalardan başkalarının torunlarından söz ettiği gibi söz eder.

Uzun ve biraz kambur, yüzü uzun ve güneşten buruşmuş, seyrek beyaz saçları geriye taranmış ve bir şeyi onaylamadığında, yani neredeyse hep, oynayan gür kaşlı. Haki pantolonun içine kısa kollu ekose gömlek giyiyor, askıyla tutuyor ve gömlek cebinde sönük bir pipo taşıyor. Huysuz, gururlu ve komşularından küçümsemeyle söz eder.

Pazartesi akşam yemeğine gelince anlattığı kuru: doktor fazla şarap içti, bombanın evrakından masada söz etti ve bütün masa duydu, çocuklar bile. Fotoğrafa dair, kendisinin olduğunu, mayısta sabah yedi ışığında çektiğini ve büyük orijinalin yalnızca bir kişiye gittiğini söylüyor. Bilgisayardan pek anlamıyor, diyor; çiçek fotoğraflar, bomba değil.

Mortimer, sırrı taşıyan fotoğrafın sahibi olan huysuz yaşlı bir adamın çok düşünmek istemeyenler için en bariz cevap olduğunu biliyor. Dedektif fotoğrafı yurt dışına gönderdiğini söylediğinde sesi yükseliyor, kaşlar iniyor ve ötekinin başkasının evinde sesini alçaltmasını istiyor. Bu, eski alışkanlıkların adamının öfkesi olabilir. Küçük bir utancı itiraf etmemek için saklayan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.