Sumiko Hatanaka

Sumiko Hatanaka 31 yaşında ve on yıldır şube müdürünün sekreteri. Nagano'da, bir elma satıcısı ile bir terzinin kızı olarak doğdu; 19 yaşında bir tavsiye mektubu ve karton bir bavulla başkente geldi. Verimli ve resmi; her şeyi not eder, başkalarını sesini yükseltmeden düzeltir ve yazışma defterini başkalarının günlüğünü sakladığı gibi saklar.

Banliyöde, birbirinin aynı binalardan oluşan bir site içinde, iki odalı küçük bir dairede yaşıyor; bir gaz ocağı, alçak bir masa ve sabahları sürgülü kapının arkasında katladığı bir futon var. Pencerede, eczacı titizliğiyle suladığı bir sardunya saksısı, duvarda fotoğrafsız, yalnızca günlerin olduğu bir takvim. Yedi on beş trenine ayakta biner ve yolda dünün gazetesini okur.

Zayıf, yüzü oval ve ciddi, kısa siyah saçlar 1960'ların tarzında kabartılmış. Yuvarlak yakalı beyaz bluz, bankanın lacivert üniforma yeleği, düz koyu bir etek ve cebinde bir kalem takıyor; katlı bir mendil üzerinde ellerini birbirine bastırıyor. Tam cümlelerle konuşur, karşısındakinin gözüne tam üç saniye bakar, sonra bir imzayı kontrol eder gibi kâğıda döner.

Şubedeki sabaha gelince anlattığı sıradan bir memurun hikâyesi: elektrik şirketinin primini 8.00'e kadar saydılar, üç duralümin kutuda neredeyse üç yüz milyon ve 9.15'te araba çıktı. 9.40'ta telefon çaldı ve müdür bembeyaz oldu. Aramadan sonra banka mutlak gizlilik istedi: gazeteler bile duymadı. Yağmur şiddetli ve şube gelen gidenle dolu olduğundan, her dakika kimin nerede olduğunu kimse kesin olarak doğrulayamıyor.

Sumiko, müdürün yazışmasına bakan sekreterin masasından ne geçtiği sorulan ilk kişilerden biri olduğunu biliyor. Dedektif arabanın saatini hırsıza onun verdiğini söylediğinde cevap soğuk, bir formu düzeltir gibi geliyor: ya doğru sorsun ya da sormasın. Bu, bankaya on yıldır bakan bir çalışanın vakarı olabilir. Başka bir konuyu resmiyetle koruyan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.