Masaru Ogiwara

Masaru Ogiwara 54 yaşında ve yirmi iki yıldır bir yen kaybetmeden bankanın arabasını kullanıyor. Başkentin kuzeyindeki Kawagoe'da, bir takunya yapımcısının oğlu olarak doğdu; genç yaşta bir motor atölyesine girdi ve orada her makineyi sesinden tanımayı öğrendi. Sessiz ve gururlu; kısa cümlelerle konuşur, hizmet yıllarını başkalarının madalyalarını saydığı gibi sayar.

Karısı ve henüz evlenmemiş bir kızıyla, kentin batısında dar sokaklı bir mahallede, koyu renk ahşaptan, iki katlı bir evde yaşıyor. Ortasında gazyağı sobası olan bir tatami oda, babasının fotoğrafının durduğu bir ev mihrabı, bir erik ağacı olan minicik bir bahçe ve üniformasının beyaz eldivenlerinin her akşam kuruduğu bir çamaşır ipi var. Acı yeşil çay içer, beyzbolu radyodan dinler ve satın alınamayan tek şeyin düzenlilik olduğunu söyler.

Kısa ve bodur, yüzü geniş ve kırışık, gri saçları dipten kesilmiş; sol gözü hafifçe beyazlaşmış ve ışık vurduğunda kısıyor. Gri şoför üniforması giyiyor, kasketi neredeyse hep elinde, kirlenmiş beyaz pamuk eldivenler ve yağmurun hep bulduğu ayakkabılar. Sırtı dik, yavaş konuşur, tıpkı araba sürer gibi: iki eli direksiyonda, gözü yolda.

O sabaha gelince anlattığı bir profesyonelinki: polis beyaz kask, motosikletçi gözlüğü, kalkık yaka takıyordu ve yüzünde yağmur vardı; ses gençti, ilk kez emir veren birinin sesi, ve fazlasına yemin etmez. Bir polis emrettiği için durdu, herkes dururdu. Yağmur şiddetli ve sokak dar olduğundan, araç çıktığı anda kimin nerede olduğunu kimse kesin olarak doğrulayamıyor.

Masaru, çalınmış bir arabanın şoförüne hep ilk yan gözle bakıldığını biliyor. Dedektif arabayı bile isteye teslim ettiğini ima ettiğinde soru onu en çok yaralayan yerden vuruyor: yirmi iki yıllık hizmetini hatırlatıyor ve istediğini sormasını ama bunu sormamasını söylüyor. Bu, yaşlı bir çalışanın gururu olabilir. Onurla başka bir şeyi koruyan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.