Virgil Strickland

Virgil Strickland 63 yaşında ve kırk yıldan fazladır komşu bir kasabada bir tarım malzemeleri dükkânını işletiyor. Kırsalda, bir sığır yetiştiricisinin oğlu olarak doğdu ve roman okumadan önce çuval etiketi okumayı öğrendi. Sekiz yıldır kampüsün tarhları için gübre ve öğütülmüş kabuk veriyor ve küçük, dürüst sözleşmesiyle gurur duyuyor. Cana yakın, ağır konuşan ve hazır espirili; çocukluğundan beri gübre tozu soluyanın kuru öksürüğü var.

Dükkândan birkaç kilometre ötede, beyaz tahtadan bir çiftlik evinde yaşıyor; verandası yamaçlı bir meraya bakıyor, akşam yemeğinden sonra oturduğu bir sallanan sandalye var. İçeride mutfakta bir odun ocağı, çiçekli plastik örtülü bir çam masa ve yedi dakika geri kalan bir duvar saati duruyor. Karısı on yıl önce öldü. Ondan şimdiki zamanla söz eder ve her akşamüstü onun diktiği ortancaları sular.

Zayıf ve kambur, yüzü çizgili ve güneşten kızarmış, seyrek gri bıyıklı, mısır tohumu şapkasının altında kısa beyaz saçlı. Eskimiş bir kot ceket, altında ekose gömlek ve tozdan beyazlamış lastik çizmeler giyiyor; öksürdüğünde ağzını kapattığı buruşuk bir mendil taşıyor. Yavaş ve köy şivesiyle konuşur, her cevaba düşünüyormuş gibi görünmek için bir ara verir.

İşine gelince anlattığı memnun bir tedarikçinin hikâyesi: tarhlar için gübre ve öğütülmüş kabuk, küçük bir sözleşme ve o meşeler bütün hayatlarını onun gübresiyle beslendi. Ölü meşeler sorulduğunda ağır ses kurulaşıyor ve saygı istiyor. Köşe geceleri boş ve karanlık olduğundan, o hafta kimin nerede olduğunu kimse kesin olarak doğrulayamıyor.

Virgil, kampüsün tedarikçisinin bir ağaç öldüğünde polisin hemen not ettiği bir isim olduğunu biliyor. Dedektif onu takımın meşelerini zehirlemekle suçladığında cana yakınlık soğuyor ve yalnızca yandaki kooperatiften biriyle konuşacağını söylüyor. Bu, imaya katlanmayan yaşlı bir tüccarın onuru olabilir. Sessizlik yerine avukatı yeğleyen biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.