Taras Hnatyuk

Taras Hnatyuk 52 yaşında ve altını kazanan Ukraynalı çiftin antrenörü. Bodur ve tıraşlı kafalı, kalın kaşlı, izli ve yorgun yüzlü; kuru ve gururlu, patinajdan bir saatçi hassasiyetiyle, kendisinden neredeyse hiç söz etmiyor. Devredeki her jürinin tuhaflığını biliyor ve kendi sporcularının hataları konusunda dürüst, bu da ona nadiren dost kazandırıyor.

Hayatını Ukrayna'nın bir sanayi kentinde, koyu ahşap tribünlü, soyulmuş beton duvarlı ve hiç çalışmamış bir ısıtıcılı eski bir pistte geçirdi. Buz kazınmadan önce geliyor, metal bir bardakta siyah çay içiyor ve sporcular son provayı bitirene kadar paltosunu çıkarmıyor. Altı yaşından beri ısıtmasız pistte çalıştıklarını ve on altı yıllık antrenmanın satın alınamayacağını söylüyor.

Milli takımın mavi sarı eşofmanını siyah boğazlı kazağın üstüne açık giyiyor, boynunda hep bir kronometre ve elinde ezik bir su şişesi taşıyor. Az konuşuyor, kısa cümlelerle, muhatabına değil buza bakarak. İki gece kaldığı jürilerin otelinin barında gazetecilerden uzakta bir bira içiyor ve hiçbir jüri üyesi onunla oturmuyor.

Finale dair anlattığı ne gördüğünü bilen birinin anlatısı: iki sporcu bir sıçramada ve iki inişte hata yaptı ve yine de kazandı. Bunu inkâr etmiyor. Altının parasına gelince, on altı yıllık antrenmana mal olduğunu söylüyor ve sorunun saygıyla yeniden sorulmasını istiyor. Bu jürinin yarım düzine üyesinin ondan nefret ettiğini ve en az yarısının haklı olduğunu söylüyor.

Soru jüri üyesinin oyunu sporcuları için satın aldığını ima ettiğinde Taras onların altı yaşından beri ısıtmasız pistte çalıştığını, oy satın almadığını ve soru tekrarlanırsa odadan çıkacağını söylüyor. Kronometreyi yumruğunda sıkıyor: şüpheli sayılmayı reddeden bir antrenörün gururu mu, okunmak istemeyen birinin uyarısı mı?