Simone Lachaud

Simone Lachaud 29 yaşında ve konuklarının mektuplarını saati iki franka yazdığı Grand Hôtel Mirabeau'nun daktilocusu. Zayıf, solgun yüzlü, gözaltları pirinç pudrasıyla gizlenmiş, kısa siyah garçonne saçlı ve düz kâküllü; hızlı, kuru ve pahalı takım elbiseli erkeklere güvensiz. Dikte edileni anlamını okumadan yazıyor ve bunu söylemekte ısrar ediyor.

Paris'te dar bir binanın tepesinde bir pansiyon odasında oturuyor; demir bir yatak, lavabonun üstünde porselen bir leğen, pencereye dayalı küçük katlanır bir masa ve çıkmadan önce ruju yenilediği köşede çatlak bir ayna var. Duvarlarda rutubet lekeleri var ve soba yalnızca ev sahibesi hatırladığında çalışıyor. Kalemlerini cam bir bardakta, pirinç pudrası kutusunu şifonyerin üstünde saklıyor.

Beyaz yakalı, sade lacivert bir elbise, görmezden geldiği bir teli çekilmiş ipek çoraplar, koyu kırmızı ruj giyiyor ve kulağının arkasında, kullandıktan sonra unuttuğu bir kalem var. Tuşlara bakmadan yazmayı öğrenmiş birinin hızlı elleri ve yakında biri var mı diye kontrol eder gibi hep yarı yandan bir bakışı var.

Müdür yardımcısı için çalışmaya dair anlattığı bir memurun anlatısı: bakanlığın mektuplarını, onun ya da sekreterin dikte ettiği şekilde yazıyordu ve 18'inde hurdacılarla toplantıyı not aldı. Otel konuklardan saat başı ücret alıyor, diyor ve iki frank onun payı. Sekreterden yalnızca kibar olduğunu, cömert bahşiş verdiğini ve her hafta tırnak bakımı yaptırdığını hatırlıyor ve hayatı hakkındaki soruların ona hep fazla geldiğini ekliyor.

Soru her şeyi bilerek sahte mektupları yazdığını ima ettiğinde Simone dikte edileni anlamını okumadan yazdığını ve bu suçsa dedektifin daktiloları da tutuklayabileceğini söylüyor. Kalemi kulağının arkasından çıkarıyor ve parmakları arasında çeviriyor: parça gibi muamele gören bir çalışanın serzenişi mi, sözcüğü seçen birinin temkini mi?