Honoré Gauthier

Honoré Gauthier 52 yaşında ve Marsilya'da hurdacı. Geniş ve göbekli, güneşten yanmış yüzlü ve kırmızı yanaklı, gür kır bıyıklı, briyantinle geriye taranmış seyrek saçlı; konuşkan ve dışa dönük, kendisine arabacı gibi davranan Parislilerin karşısında büyük görünmek istiyor. Paris'e bir iş için geldi, diyor ve yedi bin ton demir bir hurdacının hayatında iki kez çıkmaz.

Vieux-Port yakınlarında yüksek, pembe bir iki katlı evde oturuyor; dar bir sokağa bakan dövme demir balkonu, komşu pencereleri arasında geçen çamaşır ipleri ve zemin kattan yükselen balık çorbası kokusu var. Evin içinde geride kalan bir duvar saati, muşamba örtülü bir masa ve hep ocakta duran demir bir tencere var. Sabahları balkonda, önceki günün gazetesiyle kahve içiyor ve geçenlere yüksek sesle başkalarının hayatını yorumluyor.

Buruşuk ve sıkı bej keten bir takım elbise, eğri bir papyon ve kenarından çevirerek elinde taşıdığı hasır bir şapka giyiyor. Bir işçinin kalın elleri, parmağında aşınmış bir altın yüzük ve koridoru dolduran bir kahkahası var. Herkesi eski bir tanıdıkmış gibi selamlıyor ve aynı yakınlığı geri istiyor.

Paris'teki haftaya dair anlattığı bir adamın peşinden koşarak zaman kaybetmiş birinin anlatısı: pazarlık etti, gezdi, el sıkıştı ve bir şeylerin yanlış olduğunu en son fark edenin kendisi olduğuna inanıyor. Müdür yardımcısını zarif görünüşlü, kalın sesli, bir an kendisini önemli hissettiren bir adam olarak hatırlıyor. Bu hikâyeden bir kuruş götürmediğini tekrarlıyor ve dedektiften sesini alçaltmasını istiyor.

Soru sahte müdür yardımcısıyla ortak olduğunu ima ettiğinde Honoré bütün haftayı adamın peşinden kaybettiğini ve kimsenin onu bedel ödemeden böyle hakaret edemeyeceğini söylüyor. Koridoru dolduran kahkaha dağılıyor ve hasır şapkayı sıkıyor: kandırılmış bir tüccarın isyanı mı, büyük görünmesi gereken birinin palavrası mı?