Volker Asmussen

Volker Asmussen 51 yaşında ve Kompass dergisinin yıldız muhabiri, defterleri getiren adam. Uzun ve zayıf, uzun ve kırışık yüzlü, seyrek kır saçları geriye taranmış ve kalın kaplumbağa çerçeveli gözlüklü; teatral ve inatçı, hızlı konuşuyor ve haber odasının ona verdiği Av Köpeği lakabıyla övünüyor. Otuz yıllık hizmet, diye tekrarlıyor ve hiç yanlış bir haber değil.

Geceleri Hamburg'daki haber odasında, açık salonun ortasındaki bir masada, kadranlı telefonlar, daktilolar, taşan kül tablaları ve altyazısız küpürlerle dolu bir mantar panonun arasında geçiriyor. Kahve makinesi hep sıcak, kahve ise soğuk. Hikâye iyi olduğunda eve gitmiyor ve anlattıklarına bakılırsa neredeyse bütün hikâyeleri iyi.

Açık yakalı gömleğin ve gevşek kravatın üstüne kahverengi kadife bir blazer giyiyor, boynunda hiç ayrılmadığını söylediği eski bir fotoğraf makinesi asılı. İki eliyle jest yapıyor, konuşanın sözünü kesiyor ve yalnızca sonradan tekrarlanmasını istediği bir cümleye ağırlık vermek için sesini alçaltıyor.

Defterlere dair anlattığı iki yıllık bir kampanyanın anlatısı: Stuttgart'a gidiyor, sevkiyatı tedarikçiden alıyor ve trenle, kucağında, her seferinde bir defter getiriyordu. Altmış defter, tek bir çizik yok. Mürettebatın mezarlarını kendi elleriyle bulduğunu söylüyor. Yarın, ona göre, dergi yüzyılın hikâyesini kazanıyor; iki yüz gazeteci, bütün dünyanın televizyonu ve yazı işleri müdürünün yanında o. Yarından sonra kimse başka bir dergiyi hatırlamıyor.

Soru hikâyeyi dergiye satmak için günlükleri uydurduğunu ima ettiğinde Volker mezarları bu ellerle bulduğunu ve otuz yıllık hizmetten sonra ona panayır dolandırıcısı dendiğini söylüyor. Avuçlarını tiyatral biçimde uzatıyor ve Av Köpeği'nin inanan biri gibi mi yoksa oynayan biri gibi mi konuştuğunu söylemek zor.