Lothar Brückner

Lothar Brückner 45 yaşında ve Stuttgart'ta askeri antika tüccarı. Gürbüz, geniş ve kızarık yüzlü, gür kestane bıyıklı ve briyantinle geriye taranmış kır saçlı; şen ve konuşkan, Doğu aksanıyla hikâye anlatıyor ve bitirmeden kendi esprilerine gülüyor. 1950'lerde Doğu Almanya'dan kaçtı ve aksanını hiç kaybetmedi.

Miğferler, madalyalar, asker mektupları, savaşın tavan aralarında bıraktığı her şeyi satıyor. Boş saatlerinde çıldırmamak için manzara resmi yapıyor ve kimsenin manzara almadığını ama madalyanın her gün satıldığını söylüyor. Banliyöde çiçek desenli duvar kâğıtlı bir salonu, kahverengi deri bir kanepesi, operet plaklı bir pikabı ve sürekli pipo tütünü kokusu olan bitişik bir iki katlı evde oturuyor.

Göğsü açık desenli bir gömleğin üstüne kahverengi deri ceket giyiyor, boynunda altın bir zincir ve serçe parmağında bir mühür yüzüğümühür yüzüğü Üzerinde arma ya da baş harfler kazılı, eskiden mühür basmak için kullanılan kalın yüzük. var. Geniş elleri ve mavi boyayla lekeli tırnakları var, müşterilerden pek ikna olmadan saklıyor. Eli fazla sıkıyor ve yeni tanıştığı kişiye sarılıyor.

Muhabiri, her koleksiyoncu gibi eski bir şey arayarak dükkâna girdiğinde tanıdı. Savaştan ve uçaklardan konuştular ve bir gün ona defterlerden söz etti. Adamın gözleri Noel'deki bir çocuğunki gibi parladı. Paraya gelince, diğerleri takım değiştirirken kendisinin hep aynı küçük dükkânda kaldığını ve geldiği yerin yaşlıları gibi kazandığını sessizce saklamayı tercih ettiğini söylüyor.

Soru defterleri sahte yaptığını ima ettiğinde Lothar Ben mi, sahte mi? diye karşılık veriyor ve Stuttgart'taki avukatı olmadan başka bir şey söylemeyeceğini bildiriyor. Cümlelerden önce hep gelen kahkaha bu sefer gelmiyor. Dolandırıcı muamelesi gören dürüst bir tüccarın şaşkınlığı mı, savunmasını prova eden birinde eksik kalan gülüş mü?