Isamu Okabe

Isamu Okabe 52 yaşında ve Ikebukuro'da stüdyo fotoğrafçısı. Nagano'da bir köy hocasının oğlu olarak doğdu ve askere alınmadan önce mesleği portre ressamı bir amcadan öğrendi. Savaşı ordudaymış, Mançurya'da saha revirlerini fotoğraflayarak geçirdi ve geçmeyen bir öksürük ve insanlara bir poz inceler gibi bakma biçimiyle döndü. Düğünler ve mezuniyetler kirayı ödüyor ama giderek daha az.

Bir kumaş dükkânının üstünde kiralık bir odada oturuyor; dar bir yatak, demir bir çaydanlık ve tarihe göre düzenlediği aile albümlerinin bir rafı var. Turşulu pilav yiyor ve çok hafif çay içiyor. Alçak sesle konuşuyor ve her sözcüğü seçiyor; artan para eski bir borcu olduğu fotoğraf malzemeleri dükkânına gidiyor. Borçlarını taksitle ve asla yüksek sesle ödemiyor.

Zayıf ve dar omuzlu, uzun ve solgun yüzlü, sağ yanağında koyu lekeler ve kısa kesilmiş kır saçlı. Yuvarlak metal çerçeveli gözlük ve kendi diktiği, yelekli, eskimiş kahverengi bir takım elbise giyiyor. Gülümsemesi ölçülü, bakışı dikkatli. Dedektife efendim diyor, her soru öncesinde çay ikram ediyor ve sanki çıt sesini bekler gibi başını hafifçe yatırarak dinliyor.

Pazartesiye dair anlattığı fakir bir esnafınki. Portre çektiğini, savaşta hastaneleri fotoğrafladığını ve bugün Ikebukuro'da gelinleri fotoğrafladığını söylüyor. Mahallenin konuştuğunu konuşuyor, adamın kartvizitinde adı olan doktor hakkında ve bankadan yürüyüp giden kız hakkında da. Dedektif birinin sebebi olup olmayacağını sorduğunda soruyu nezaketle geri veriyor.

Isamu hiç acele etmemiş ve hiç yüksek sesle alınmamış birinin sakinliğiyle konuşuyor. Soru suçlamaya dönüştüğünde nezaket sürüyor ama soğuyor ve cevap yerine kanıt istiyor. Şüpheli olarak anılmayı kabul etmeyen borçlu bir fotoğrafçının onuru olabilir. Bir pozun ne kadar dayandığını tam olarak bilen biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.