Fumiko Arakawa

Fumiko Arakawa 58 yaşında ve kırk yıldır mahalleyi besliyor. Wakayama kıyısında Tanabe yakınlarında bir balıkçı köyünde, bir ahtapot balıkçısı ile bir terzinin kızı olarak doğdu ve 22 yaşında erken ölen bir kamyon şoförüyle evlendi. Mutfak, tezgâh ve büyütecek bir kızla kaldı. Bugün festival sokağının köşesinde bir yemek kutusu dükkânı ve öğleden önce kapısında işçilerden oluşan bir kuyruğu var.

Yemek kutusu dükkânının arkasında, soya sosu ve tencere dumanı kokan bir tatami odasında oturuyor. Dörtte kalkıyor, güneş doğmadan ocağı yakıyor ve son yemek kutusu çıkana kadar oturmuyor. Her komşunun tadını biliyor: kim az tuz istiyor, kim acıya dayanamıyor, kim fazla pilav isteyip istemediğine yemin ediyor. Belediye başkanı dahil herkese oğlum diyor ve bu konuda tartışma kabul etmiyor.

Yuvarlak ve kızarık, kısa permalı kır saçlı ve bütün hayatı hamur yoğuran birinin kalın elleri var. Küçük çiçekli bluzun üstüne beyaz pamuklu önlük, başında bağlı bir eşarp ve zaten boynunda olduğu halde sürekli aradığı, ip üstünde altın çerçeveli gözlük takıyor. Yüksek sesle konuşuyor, daha da yüksek sesle emrediyor ve gülmek kadar kolay ağlıyor. O sabah uyumamış birinin şişmiş gözleri vardı.

Cumartesiye dair anlattığı şüpheyi kabul etmeyen birinin anlatısı. Festival köriyi sabah beşten beri, büyükannesinin tarifiyle, sıfırdan pişirdiğini ve 11.30'da hazır bıraktığını söylüyor. Garajda nöbet tuttu ve tencereyi derneğin çizelgesinin gerektirdiği gibi diğer komşulara bıraktı. Ona göre yemeği bozulmaz ve aksini ima eden düzgün konuşsun.

Fumiko, Başkan Ishizuka'ya büyük bir ağabey gibi saygı duyuyordu ve onu sesi çatlamadan konuşurken dinlemek zor. Ama konuşması kısa dönüşler yapıyor ve soru tencereye yaklaştığında çabuk sinirleniyor. Kimsenin hastalandığını görmemiş bir aşçının yaralı gururu olabilir. Küçük ve inatçı bir şeyi koruyan biri de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.