Paolo Vianello

Paolo Vianello 63 yaşında ve otuz dört yıldır tiyatronun kapıcısı olarak çalışıyor. Renkli evlerin adası Burano'da bir balıkçı ile bir dantelcinin oğlu olarak doğdu ve 19 yaşında iş aramak için Venedik'e geldi. Tiyatronun merdivenlerini, koridorlarını ve bodrumlarını avucunun içi gibi biliyor.

Cannaregio'da asansörsüz bir binanın üçüncü katında, dar bir kanala bakan bir pencereli ve içine yalnızca bir kişi daha sığan bir mutfaklı küçük bir dairede oturuyor. Demir bir sobası, hep operaya ayarlı eski bir radyosu ve nadiren açtığı bir televizyonu var. Erken yiyor, erken yatıyor ve babası gibi çalar saat olmadan güneşten önce kalkıyor.

Yüzü pişmiş, kır saçları seyrek ve sarıya çalan kalın bir bıyığı var. Lacivert yünlü bir bere ve dirseğinde karısının diktiği bir yama olan, eskimiş kahverengi yünlü bir ceket giyiyor ve asla değiştirmeyeceğine yemin ediyor. Şüpheci, az konuşuyor ve ellerinin onaylamasını bekliyormuş gibi kendi ellerine bakarak cevap veriyor.

Yangın gecesine dair anlattığı rutin: tiyatroyu her gece olduğu gibi saat 20.30'da kilitledi, ana kapı, sahne kapısı ve kanal kapısı, ve ondan sonra içeride kimse olmamalıydı. Yangın başladığında girişteki kulübedeydi, mortadellalı ekmekle akşam yemeği yiyordu ve saat 21.00'de kiremitlerden duman çıktığını görüp itfaiyeyi aradı. Yandaki kanalın temizlik için boşaltılmış, kuru olduğunu ve teknelerin çamura oturduğunu hatırlıyor.

Paolo sorulara kısa cümlelerle cevap veriyor ve konuşma çatı katına yaklaştığında sandalyesinde yer değiştiriyor. Herhangi bir dikkatsizlik yüzünden işini kaybetmekten korkan eski bir çalışanın utangaçlığı olabilir. Söylediğinden fazlasını saklayan birinin sessizliği de olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.