Marina Zorzi

Marina Zorzi 39 yaşında ve on beş yıldır topluluğun soprano sanatçısı. Padova'da bir piyano öğretmeni ile bir muhasebecinin kızı olarak doğdu ve 18 yaşında şefin aile mirası dediği bir sesle Venedik Konservatuvarı'na kabul edildi. Figüran olarak başladı, ikinci kadın oldu ve bugün başrolleri söylüyor. Sahnenin kim olduğunu tam olarak bildiği tek yer olduğunu söylüyor.

San Polo'da, konutlara bölünmüş eski bir sarayın ikinci katındaki dairede oturuyor; dar bir kanala bakan yüksek pencereler, her kış nemden akordu bozulan bir dik piyano ve salona yayılmış bir yelpaze koleksiyonu var. Mutfak küçük ve neredeyse hiç kullanılmıyor. Restoranlarda yiyor, ışıkları açık bırakıyor ve haftada en az bir kez anahtarlarını evin içinde unutuyor.

Uzun siyah saçları gün boyunca çözülen yüksek bir topuzda, gözleri rimelle belirgin ve hiç tam yerinde olmayan kırmızı bir rujla. Prova elbisesinin üstüne gri sentetik kürk bir manto, boynuna sesini koruduğunu söylediği bordo ipek bir fular takıyor. Teatral, gururlu; sahnedeymiş gibi cevap veriyor ve doğrudan sorulara alınıyor.

Yangın gecesine dair anlattığı, çalışan bir sanatçının anlatısı: üçüncü perdenin aryasını soyunma odasında prova ediyordu, çünkü akustiği ilahi. Cumartesi prömiyeri yeniden açılıştı, restorasyondan sonraki ilk gösteriydi ve bütün şehir onu dinlemeye gelecekti. Şimdi, diyor, itfaiyecileri dinleyecek. Dumanı hissettiğinde terlikle kanal tarafındaki yan kapıdan çıktı ve ancak köprünün öbür yanında durdu.

Marina tiyatrodan bir akrabasından söz eder gibi söz ediyor ve dedektif ayrıntılarda ısrar ettiğinde sesini yükseltip ona o tonda hitap etmemesini istiyor. Sahnesini kaybetmiş birinin gerçek ıstırabı olabilir. Yakından görülmektense sahnede görülmeyi tercih eden birinin oyunu da olabilir. Dedektif ikisinden hangisi olduğuna karar vermek zorunda.